Nov 6, 2015

අපිට මොකද වෙන්නේ?


අද නොවම්බර් 06 වෙනිදා. 2015 සාමාන්‍ය පෙල විභාගයට මාසයක් වගේ ඉතුරුයි..

ඕකෙ ඉතින් කියන්න දෙයක් තියෙනවය? කී ළක්ෂයක් ළමයි ඕක ලියයිද? පවුල් කී ලක්ෂයකට මේක බලපානවද?  කී දෙනෙක් ගෙ ජීවිත තීරණය කරන්වද? කී දෙනෙක් ජීවිතේ නැති කරගනීවිද?

ඔයාලගෙත් කවුරු හරි මේ පාර විභාගෙට ලියනවද? මට නම් හරිම හිතට වදයක්..


ඉතිං බ්ලොග් ලියන කියවන අය මා ගැන වැඩිය දන්නෙ නැහැනෙ? චුට්ටක් කියන්නම්කො මං ගැනත්. මම පව්ලේ වැඩිමල් දුව. මට ඉන්නෙ නංගියි මල්ලියි. නංගි මේ පාර උසස් පෙළ ලිව්වෙ පළවෙනි සැරේට. රිසල්ට්ස් හොඳ වෙන එකක්  නැහැ. දැන්මම එයා ආපහු ක්ලාස් යනව. ටික ටික  පාඩනුත් කරනවා. මම ම්.ම්.ම්.ම්.ම්. උසස් පෙළ කරල ඉන්නෙ . රැකියා විරහිත ගොඩෙ තමා තාම. 

මගේ අප්පච්චි  "මිය පරලොව ගිහින් දැන්" අවුරුදු 7ක් වෙනවා.අම්මයි අපි තුන් දෙනයි කොහොම කොහොම හරි ජීවත් වෙනවා..  

ඉතිං මම ආපහු කථාවට එන්නම්කෝ. (මේක කතාවක් නම්...)මල්ලි මේ පාර ලිව්වට උසස් පෙළ කරන්න තරම් පාස් නොවෙයි කියලයි මට බය.... ඊයේ රෑ දෙකේ විතර ඉඳලා ඇහැරලා .. හිතපු දෙයකුත් නැහැ නොහිතපු දෙයකුත් නැහැ.. මෙයා ( මල්ලී ෆේල් උනොත් මොකද කරන්නේ?  එක තරමකට ඒක ආත්මාර්ථකාමී සිතුවිල්ලක්.. පවුලෙ එකම පිරිමි දරුවා ඉගෙන ගත්තේ නැතිනම් ඒක අනිත් අයටත් බලපානවනේ?

එකම පිරිමි දරුව නෙවි.. කවුරු වුනත් ඒක පවුලට වගේම සමාජයටත් ප්‍රශ්නයක්

ලින්ක් එක පහතින් තියෙනවා
The Sunday Times පත්තරයේ පලවුණු ලිපියකින් කොටසක් තමයි මේ

"

Marginal improvement at this year’s O/L exam results

Last year’s GCE OL Exam results released early this week showed a marginal improvement in the success rate, compared with the previous year.
Of the 164,191 candidates who sat, 60.8% qualified to follow the Advanced Level Exam (AL), while only 4.73% failed in all subjects. In the previous year, 60.57% qualified for the ALs, while 5.31% failed in all six subjects.


However, there was a 5% decrease in the percentage of students who passed in Mathematics, compared with 2010, viz., a success rate of 55.33% in 2011, against 60.38% in 2010. More students passed Science and English last year compared with the previous year. Last year, 62.4% passed in Science, against 61.72% in the previous year. Last year, 44.57% passed in English, against 42.36% in the previous year."

An analysis of those who sat the exam for the first time shows that 4.73% students failed in all nine subjects. A decrease of 0.94% compared with 2010."

ඉතිං ගිය අවුරුද්දෙ (2014 ) ළමයි 164,191  විභාගෙ ලිව්වට උසස් පෙළ කරන්න සමත් වෙලා තියෙන්නෙ 60.8% . සියළුම විෂයන්ගෙන් අසමත් අය 4.73%  යි.විද්‍යාව  62.4% ඉංග්‍රීසි 44.57% සමත් වෙලා තියෙන්නෙ.

****හ්ම්ම්ම්ම්ම්ම් ඉතිරි අයට  මොකද වෙන්නෙ?

දේශපාලනයක් මේකට ඇදගන්නේ නැතුං චුට්ටක් හිතමු මල්ලිට මට නංගිට මොන වගේ අනාගතයකට මුහුණදෙන්න වෙයිද?

මම කළේ කොමර්ස් සබ්ජෙක්ටස්..... නංගි බයෝ රිසල්ට්ස් වලටත් බයේ ඉන්නේ..

ඊයේ රෑ මට නින්ද ගියේ නැහැ. මල්ලි පේපර් එකක් කරන්න ගිහින් ඒක අමාරු වෙලා ගිහින් නිදා ගත්තා..
 මම ඉතින් එයා ලඟටෙ ගිහින් පින්සේන්ඩු වුනාම එයා කිව්වේ

" මම නම් රෙසල්ට්ස් එන්න කළින් එල්ලිලා මැරෙනවා" කියලා. නිකං හිතලුවක් වුනා නම් හොඳයි ඒක.. 

"එක පාසලක් වැහෙන කොට හිර ගෙවල් 100 ක් ඇරෙනවා කියලා මම අහල තියෙනවා" 

"පාසල මියගිහින්" කියලා කවුදෝ විද්වතෙක් අධ්‍යාපනයේ දුර්වලතා ගැන කතා කරල තියෙනවලු. හැබයි මම දන්නේ මෙච්චරයි අවුරුදු 13ක් පාසලේ ඉගෙන  ගෙන ඉහල අධ්‍යාපනයක් ගන්න බැරිව මම  නැවතිලා කියන එකයි. රැකියාවක් හොයාගන්න බැහැ කියන එකයි

ලින්ක් එක පහතින් තියෙනවා

කඩුවක් ස්කෝලෙට අරන් ඇවිත් ගුරවරයෙක් සහ ළමයෙක් ඝාතනය කළ සිද්ධියකුයි මේ



ලින්ක් එක පහතින් තියෙනවා දහදෙනෙක් මිය ගිහින් 7 දෙනෙකුට තුවාල වුණු පාසලක තවත් සිද්ධියක් මේ




මේ කාරණා වලට අධ්‍යාපනික ආර්ථික සමාජීයය හා මානසික හේතු හා පිළියම තියෙනවද? ඒවා ලංකාවට ගැලපෙනවද? දන්නෙ කෙනෙක් මේවා ගැන ඉන්නවද?

ලින්ක් එක පහතින් තියෙනවා
විභාගේ තමයි අපේ විභාගේ (සෝමලතා සුබසිංහගේ ප්‍රසිද්ධ ගීතයක් )


පාසල තුලින් සමාජ ප්‍රවාහයට වමාරණ  නිසියාකර ආධ්‍යාපනයක් නොලද්දෝ වන අපිට වෙන්නේ මොනවද? 

නිසියාකාර වැඩිදුර අධ්‍යාපනයක් නොලබන වර්ථමාන තරුණ පරපුර අනාගත රට භාර ගන්න ඉන්න අපිට  


හෙටක්?





Oct 28, 2015

කොහේවත් යන එවුං ගේ අස්සේ දාගෙන

ජනේලෙන් ඈත පේන කඳුවැටිය දිහා මම හීන දැක්කා.
 කවද හරි දක්ෂ ලේඛිකාවක් වෙලා පොතක් නැහැ පොත් සීයක් වත් ලියනවා.
 ඔව්.. කවි පොත් 25ක් වත්.. ආය මොකටද ටිකක්.
නොදැනිම මගේ ආවෙ මද හිනාවක්.
හ්ම්ම්ම්ම් හීනා දකින එක හොඳයි කියනවනෙ?
ඒත් හීන මත්තෙම දවල් හීන නොදැක දවලට උයන්න ගියොත් හොඳයි කියලයි ආයෙම මට හිතුනෙ
ඊයෙත් කෑවෙ වට්ටක්කා. අද කොස් ගෙඩියක් වත්  කඩා ගන්න තිබුණා නම් හොඳයි. ගස් නම් තෙමිලා තමයි. කොස් අල්ලගත්තොත් මට කවියක් වත් ලියන්න බැරි වෙනවා.
හිස් බැල්මෙන් මම චුට්ටක් වෙලා ජනේලෙන් එළිය බලාගෙන හිටියා.
"උයන්දෝ  නොඋයන්දෝ කියලා සිතුනාට....... ඒ ගැන කවියක් වත් ලියමුද?
ඔන්න ඔහේ වෙන දෙයක් ගැන ලියනවා.
"හමන මදනල මගත දැවටී කියනවා රස කතාවක්"
පවනයි මලයි ගසුයි වැලුයි ආදරයයි වෙන .... මරණය ..... දරු දුක ... හ්ම්ම්ම්ම්ම්ම්ම්ම්ම්ම්ම්ම්ම්ම්ම්ම්ම්
ලිව්වත් කවුද කියවන්නේ.
ලයික් කමෙන්ට් එකත් දාන්නෙ හරියට අතෙන් යනවා වගේ.
බැනලවත් ලිව්ව නම් ඒකත් එකක්..
 මේ එෆ්. බී එක අස්සෙ රින්ගන් මටත් වෙන වැඩ නැහැ වගේ.
චැට් එකක් සෙට් උනත් මැටිම මැටි

ඔන්න කියන කොටම ෆිට් එකක්ද මන්දා මට මතකත් නැහැ
එයා: හායි
මම:හායි
එයා:කොහොමද
මම:හොඳින් +  ස්තූති+ ඔයා?
එයා:මමත් හොඳින්
මම:ඔයා කෑවද?
එයා:ඔව් කෑව
(දැන් ඉතින් මොනවද අහයි )
මම:නා කා බී ඉන්නෙ. ඔයා?
( එයා දැන් කල්පනා කරන්නේ  මොකද්ද මේ "නා කා බී" කියන්නේ කියලා )
ඒ අතරෙ මට සී. සී චුට්ටක් ප්ලේ කරන්න පුළුවනි )

"අම්මේ මෙන්න මල්ලී කවුද එක්කං ඇවිත්......" නංගිගේ ඝණඨාරෙ සද්දෙන් මගේ හිත මේ ලොකෙට ආවා.
"වයස හොඳයි කාලෙ යසයි  මොකද කියන්නේ? " කියලා එයා ඊයෙත් කිව්වෙ මේකද මංදා.

මං මගේ කණ සාලෙ දිහාවට හරවන ගමන් චැට් බොක්ස් එක දිහා බැලුවා

එයා: කෝ මට දෙන්න පොරොන්දු වුණු එක?
මම: ම්.ම්.ම්.ම්.ම්. මොකද්ද?
එයා: අය්යෝ. ඒකවත් මතක නැත්ද?
( මට ඔයාවත් මතක නැහැනෙ කිව්ව නම් හරි. චැට් ඕෆ්  කරමුද නැතිනම් ස්ක්‍රොල් කරල ඉල්ලුවෙ මොනවද කියලා බලමුද.. කියලා මම හිතන කොටම .......)

චූටි පුතා ඔයා මොනවද මේ කෙරුවේ? අම්මගෙ නොරිස්සුම් හඬ ඇහුණා. තනි තීරණයක් ගන්න කළින් අපෙන් අහල ඉන්න ඕනි නේද?

ඔන්න ම්ං නම් දන්නේ නැහැ ඔය මොකවත්ම. නංගි ආය දොඩවනවා.
ගන පූර්නය පුරවන්න යනවද නැතිනම් මෙතනම ඉන්නවද? මගේ හිත දෙගිඩියාවකින් පෙළුනා.
ඊළඟ වචනෙ පෙල ඇහෙන කම් මම ස්ක්‍රීන් එක දිහා බලං හිටියා.

එයා: ඇයි අනේ මම ඔයාගෙ 4ටෝ එකක් ඉල්ලුවෙ
මම: ඉතින් මම දෙනවා කිව්වද?
එයා: ඔව්
මම: ඒක නම් බොරුවක් . ඔයාට චැට් මාරු වෙලා නේ?
එයා: නැහැ ඔයාටමයි එව්වේ
( තව කී දෙනෙක්ට ඕකම ලිව්වද දන්නෙ නැහැ. එක අතකට  " " 4ටෝ එකයි , අයිඩෙන්ටි කාර්ඩ් එකේ කොපියකුයි. උප්පැන්න සහතිකයි කේන්දරයයි එවන්නද  කියලා ඇහුව නම් හරි )

බැක්ග්‍රවුන්ඩ් මියුසික් එකක් වගේ මට සාලෙ දෙබසත් ඇහුණා

ඔන්න මගේ කාමරේ නම් ඉඩ නැහැ. නංගිගේ සීනුව හෙල්ලෙනවා.

අප්පෝ කවුදඔයාගේ කාමරේට එන්නේ? මල්ලිගේ මෙච්චර වෙලා සද්දෙ නැතිව තිබ්බ කටහඬ ඇහුණා.
(මගෙ අම්මෝ දෙශසීමා අරගලයකටයි පෙරලෙන්න හදන්නේ )

"අනේ අම්ම එයාට යන්න එන්න තැනක් නැහැ." මල්ලි ආයම කං කෙඳිරි ගානවා ඇහුණා.

"ඔය කොහේවත් යන එවුන් ගේ අස්සෙ දාගෙන දෙන්නා තුන් දෙනා වුනාම ඒවත් කරන්න වෙන්නේ අපිටම තමා.අනික ලොකු අක්කිට මේ ගෙදර තියෙන වැඩ මදිද? එයත් ගිය දවසකට තේරෙයි"

මම පුටුව  සද්ද කරගෙනම නැගිලා සාලෙට ගියා.

ඔක්කොම මම දිහා බලන්නේ හරියට මම වැරැද්දක් කරලා වගේ නෙ? මට හිතුනෙ එහෙම....
මල්ලිගෙ පිටිපස්සට වෙලා එයා අසරණ විදිහට මං දිහා බැලුවා. හරිම අහිංසක ඇස් දෙකක් .
හිත හොඳ ගෑණි හැමදාම ..... ලු . මට හිතුනෙ එහෙම.

මල්ලිගෙ පැත්තටවත් අම්මගෙ පැත්තටවත් කතා නොකර මම හැරිලා ආවා ආපහු කාමරේට. ක( ර් ) ටන් එක ඇදලා දොරත් වහගත්තා. කොහොම කතා කරත් මට තමා පාඩු, ඒක හැමදාම එහෙමයි.
තමාගේ මැට්ටම් තම්මැට්ටම්ලු . මල්ලිම ප්‍රශ්නෙ විසඳගත්තෙන්.

මම පුටුවෙ වාඩිවෙලා චැට් බොක්ස් එක දිහා බැලුවා.

එයා: එපා අනේ එහෙම කරන්න
එයා:අපි දැන් හොඳ යාළුවෝනෙ?
එයා:ඉතින් මම කාටවත් පෙන්නන්නේ නැහැ .ඇත්තමයි
එයා:මම හොඳ කෙනෙක් මාව විශ්වාශ කරන්න
එයා: අනේ ඇය් රිප්ල්යි කරන්නේ නැත්තේ
එයා: ඕක අරන් මම මොනව කරන්නද?
මම: මෙතුවක් කල් කාටවත් දුන්නෙත් නැහැ . දෙන්නෙත් නැහැ . ආය ඉල්ලන්නත් එපා ටයිප් කරන් ගියා
ටයිප් කරන් ගිහින් එන්ටෙර් කරල  චැට් ඕෆ් කළා

ජනේලෙන් එල්ලිලා මෙන්න මල්ලි මං දිහා එයාගෙ චිත්තාකර්ශනීය හිනාව දාගෙන. එයාගෙ සාක්කුවෙන් අරන් පේර ගෙඩි ටිකක් මගේ මේසෙන් තිබ්බා.
"පගා දෙනව නේ?" මම ඇහුවත්  එයා දන්නවා මගේ කේන්තිය ඉවරයි කියලා.. එයාගෙ මඩ ගෑවුණු අත් වලින් එයා මට බූන්දි පර්සල් එහෙකුත් දුන්නා. එයා දන්නවා මම ඒවා කන්න ආස වග හොඳේ.
..
මල්ලිගේ වම් අතේ දැවටිලා හිටිය එයා ජනෙල් කූරු අස්සෙන්  පැනලා මගේ ඇඳට වැඩියා.

ඉන්පස්සේ මං දිහා අසරණ විදිහට බලල "ඤාව්" කියලා මගේ කොට්ටෙ  ළඟම හාංසි වුණා.
මල්ලියි මායි මූනට  මූන දිහා බලල හිනාවුණා

ඔන්න ඔය විදිහට  එයා මගේ ඇඳ බෙදාගන්න පටන් ගත්තේ.

කොහේවත් යන එවුන් ගේ අස්සෙ දාගත්තා විතරක් නෙවෙයි... එයා මගේ කාමරේටත් ගත්තා.











Oct 25, 2015

~‍යුද්ධය විකුණ ගෙනම කමුද?~

අපි ජීවත්වෙන්නෙ නම් විශ්වගම්මානයක් තොරතුරු යුගයක් ගැන කතාවෙන තවත් පෘථිවියට සමාන ග්‍රහලෝක හොයා ගන්න කාලෙක නෙ?
ඉතිං අපි හුඟක් ශිෂ්ඨ වෙලා නෙ?
ඒ නිසා අපි නඩු හබ කියා ගන්නෙ නැහැ.
සණ්ඩු සරුවල් වෙන්නෙ නැහැ
හොරකම් කරන්නෙ නැහැ
පගා ගන්නෙ නැහැ
ගෘහස්ථ හින්සනය ගැන දන්නෙවත් නැහැ
බාලාපචාර කරන්නේම නැහැ
ළමයි මහමග දාලා යන්නෙම නැහැ
කොටින්ම කියනවා නම් මිහිතලය සුරපුරක්
ඔය ලයිස්තුව කියන්න ගියොත් මට තව කොච්චර කාළයක් මේකම ලියන්න වෙයිද දන්නෙ නැහැ
ඔය මොන ප්‍රශ්නෙටත් කතා කරන පෙළපාලි යන දේශපාලකයොන්ට බනින ( හිටපු ඉන්න ) අය ඕනතරම් නෙ?මමත් ඉතිං කුරුටු ගාන්න ආව.
වැරදුනා, මගේ කී බොර්ඩ් එකට කොටන්න ආවා
අම්ම කියන්නෙ එහෙම " ඕක කොට කොට හිටියොත්  හරි උදේ ඉඳන් රෑ වෙනකම්"
අපේ රට අවුරුදු 30ක යුද්ධයකින් පස්සෙ යන්තම් නිදහසේ හුස්ම ගන්නවා.
ඕං කවුරුත් මට පාට ගාන්න හදනව නෙවි. යුද්ධෙ දිනුවනෙ? ඉන් පස්සේ වුණු දෙවල් ඒ කාළෙදි වුණු දේවල අපි කවුරුත් දන්නවා නෙ? අලුතෙන් කියන්න දෙයක් නැහැනෙ?
යුද්ධෙත් එක්ක ඊට පස්සෙ ඇතිවුණු ප්‍රශ්න මොනවද? හමුදාවෙ/ සිවිල් වැසියන්ගෙ හා යුද්ධෙට සම්බන්ධ අනිත් පාර්ශව වල ගැහැණු අයට හා ළමයින්ට  මොනවද වුනේ?
වෙන්නේ?
එයාලට යුද්ධය ඉවරද?
ඔය කෑගහන හැමෝටම කරන්න පුළුවන් දෙයක් ඒ අය වෙනුවෙන් තියෙනවද?
උඩුයටිකුරු වුණු එයාලගෙ ජීවිත වලට මොකද වෙන්නේ? කවුද දන්නේ?
ඒ ඇස් වල බලාපොරොත්තු තියෙනවද තව ජීවත් වෙන්න?
කන්න බොන්න අඳින්න  තිබ්බත් අම්මා තාත්තා ලඟ නැති එයාලගෙ අහිංසක හිත්වල සතුට තියෙනවද?
දුවේ පුතේ කියලා ආදරෙන් ඔළුව අතගාන අම්ම අප්පච්චි නැතිව තනිවුණාම මොනවා හිතෙයිද? කවදා එයාලා සාමාන්‍ය ජීවිතයක් ගත කරයිද?

යුද්ධය නිසා තනිවුණු මේ දරුවාගේ ඡායාරූපය මට ලබා දුන්නේ Doctor @Hemachandra Kularathna. නමුත් ඒ දරුවාගේ ජීවිතය හිතට කිට්ටුවෙන් යන දෙයක් මට ලිවීමට නොහැකි වීම ගැන කණගාටුයි smile emoticon


ඔයාල දන්නවනේ ඉතින් මගේ වැඩේ කවි ලියන එක කියලා. කවියක් ලිව්ව හැබැයි ඒ පුන්චි හිතට ලංවෙන්නවත් මට බැරි වුණ බව පෙනෙයි ඔයාලට මේක කියෙව්වම


ඈත අහසෙ පිපී දිලෙන
රන් තරුවේ මේ අහන්න
මෑත මගේ ලොවට එබී
එක මොහොතක් ලඟින් ඉන්න
....
සීත දැනේ බඩගින්දර
මට විතරක් දෝ කියන්න
පාන් නැතත් අප්පච්චි
මං බලන්න ඇවිත් යන්න

ඈත අහසෙ පිපී දිලෙන
රන් තරුවේ මේ අහන්න
මෑත මගේ ලොවට එබී
එක මොහොතක් ලඟින් ඉන්න
...
අම්මත් නැති අප්පත් නැති
අසරණයා කියා කියා
ටොපි චොකලට් ගොඩක් දීලා
හොඳ මාමලා යන්න ගියා
..ඈත අහසෙ පිපී දිලෙන
රන් තරුවේ මේ අහන්න
මෑත මගේ ලොවට එබී
එක මොහොතක් ලඟින් ඉන්න
රෑට රෑට හරි සද්දේ
දුවන්නමයි මට හිතෙන්නෙ
යන්න බයයි ඒ මැද්දේ
අලි කොටි රැල බලන් ඉන්නෙ

මැටි පෙම් කවිම ලියලා කාලේ නාසිති කරනවා කියල යාළුවෝ මට දොස් කියනවා. ඔය ෆොටෝ මට එවන්නෙත් ඒකයි. අනුන්ගෙ දුකක් කරදරයක් තමන්ගෙ වගෙ දකින පුළුව්න් වෙන්නත් මනුස්ස හිතක් තියෙන්නා ඕනිනෙ?
ඉතියෝපියාවෙ බඩගින්නෙන් දුක්විඳින දරුවෙක් ෆොටෝ එකක් මේ අපි චුට්ටක් මෙයා ගැන හිතමුද? ඒ ලංකාවෙ නොවුනත් මේ අරුම පුදුම් විශ්ව ගම්මානයම නෙ?
නා නා ප්‍රකාර සංවිදාන වලටයි රටවලටයි ආධාර දෙනවා කියල කරන්න පුළුවන් මොනවද?
අපිට මොනවද කරන්න පුළුවන්?

~~~ ඉතියෝපියාවේ අසරණ දරුවන් ගේ සිතිවිලි විය හැකි දේ වලින් ටිකක් ~~~

නෙත් අග කඳුළු නැත වතුරද නැති....... හන්දා
බත් පත වියලි දුහුවිල්ලද නිති............ බැන්දා
සත් හට විපත මිහිපිට දුගතිය ........... කැන්දා
තෙත් හදවතක මුදු බව අහිමිද.......... මන්දා..

හිස් අහසකට වැඳ වැඳ දෝතම යොදලා
වස් වැදි රටට අනුහස යාදිනි .......කියලා
කුස් පිරවුමට ටික ටික ආහර .... පතලා
මස් නැති කටුගොඩට මිය යාමද යැදලා

..ගිනිගත් පොළෝ තල ගිනිගෙන ... දැවෙන්නේ
සුවහස් දහස් යම පලුවොද............... හිඳින්නේ
නිවහන් මහල් මම මොකටද............ පතන්නේ
බියතුන් තමයි හැම දෙසකම ....... පෙනෙන්නේ

..කන්නට බොන්න නැහැ කිසි දෙය......... සොයන්නේ
ඉන්නට තැනක් මම කුමටද.................... බලන්නේ
දුන්නට අහර නැහැ කුසතුල ................රැඳෙන්නේ
බැන්නට කමක් නැහැ මරණය .......... පතන්නේ


මෙයාලට ජීවත් වෙන්න අයිතියක් තිබ්බට ජීවත්වෙන්න ඕනිද මෙයාලට?
ප්‍රශ්නය ඔයාලට ඉදිරිපත් කරන්නම්

Aug 5, 2015

ඔබ මගේමයි~~~මූණු පොතෙන් බිඳක්

මම ඉතින් හැමදාම කියන්නේ මූනුපොතේ අගේ නේ?
  • මේ වගේ වැඩ වලට බ්ලොග් ලියන අය කියවන අය කැමතිම නැහැ කියලා දන්නවා..
    ම්.ම්.ම්.ම්.ම්.ම්.ම්.ම්
    මෙන්න මම නිර්මාණ ටිකක් පෝස්ට් කරනවා හොඳේ,
    බලලා නොබැන යන්න :)
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  


Jul 31, 2015

අද නම් හෙළුවෙන්ම වැණුවා



වැරදි වැරදී ඉගෙන ගන්නා එක අගෙයි. නමුත් එකම වැරැද්දක්ක් කීප විටක්ම කිරීම සසර පුරුද්දළු
"අද නම් හෙළුවෙන්ම වැණුවා" පෝස්ට් කරල පැයක් ඇතුලත වෙනත් බ්ලොග් එකක් පෝස්ට් කර නීති රීති බිඳ හෙලූ මට,,,,,, කවදත් වගෙම උපදෙස් දුන්නු නිසා මම ලින්ක් එක සටහන් කරමි.

හෙළුවෙන්ම වැණුවා"
කියවා අදහස් ද්ක්වලාම යන්න හොඳේ
මදූ මාධව සරණිය නිතර ජනප්‍රිය කවි ලියන නිසා මටත් හිතුනා විරිදුවක් ලියන්න

අද නම් හෙළුවෙන්ම වැණුවා

මදූ මාධව සරණිය නිතර ජනප්‍රිය කවි ලියන නිසා මටත් හිතුනා විරිදුවක් ලියන්න
අසභ්‍යත් නොවන නොවෙනත් නොවෙන..

කවුදෝ මට මතකයි බ්ලොග් ලියන අය කමෙන්ට්ස් බලපොරොත්තු වෙනවද නැතිනම් හිතට එන දේවල් ලියනවද කියල පෝස්ට් එකක් දාල තිබ්බා
අනිත් අයට නම් මම දන්නෙ නැහැ. මම නම් හුඟක් ඒක ගැන හිතනව
ඒ කමෙන්ට්ස් මගේ ඊළඟ පෝස්ට් එකට බලපානවා

'කළණය්යා  නම් ඉතින් ' මයි කාර් මයි පැට්‍රොල්' කියනවා. ඒ ඉතින් එයා බ්ලොග් ලෝකේ කිරුළු පලන්දලානෙ ඉන්නෙ.

එෆ් බී එකේ නම් "බොමුද සීතල වතුර වීදුරුවක්?" වගේ එකක් ඇහුවත් ලයික් 150 ක් වත් ලැබෙනවා
එකී නොකී අය කමෙන්ට්සුත් කරනවා, මූණු පොතේ නම් ෆලෝවර්ස්ලා 3500 පන්නලා. 
බ්ලොග් එකට නම් හා හා පුරා 13ක්ම ඉන්නවා මාත් ඇතුළුව හොඳේ




ඉස්සර කාලේ දවසක
හිටියලු එක ගුරුවරයෙක්
සිංහල ගති අගේ කරන
(දරුවන්ගේ නැණ පාදන )//


ඔන්න ඉතින් එක දවසක්
අමුඩය ගැන  කතාවකදි
දැක ඇති අය උස්සන්නට
 (කීවලු පොඩි ළමුන්ගේ අත්)//


පන්තියෙ එක ළමයෙක් වත්
දැක නැහැ නොව 'අමුඩය' වත්
අනේ දෙය්යනේ හැබෑට
(අපේ  රටට වෙච්ච දෙයක්)//


"සද්දෙ  එපා ලමයින් දැන්
පෙන්වන්නම් අමුඩය මම"
මැදට ඇවිත් සරම කොනෙන්
(ඉස්සුව නොවැ ගුරු උතුමා) //


ගෑණු ළමුන් හිකි හිකියේ
පිරිමි ළමෝ හරි සද්දේ
ඒ සද්දෙට මුල්ගුරුතුම
(පන්තියෙ  දොර ලඟ ඔරවයි ) //


"මොකද ළමයි සද්දෙ මෙතන?
ගුරුවරයෙක් ඉන්නවනේ?"
"නෑනෙ මැඩම් මේ අපෙ සර්
(අද නම් හෙළුවෙන්ම වැණුවා" )//


"අද පාඩම ඒක මැඩම්
සින්හලයෙන් වර්ණනාව
ඒකයි මේ කියන්නේ දැන්
*( විශුවල් ඒඩ්ස් පෙන්නුවෙ මම" )


"කෝ බලන්න කෝ බලන්න"
විදුල්පති සැරෙන් කිව්ව
සරම කොනෙන් උස්සාගෙන
(අමුඩය යලි පෙන්නූවේ )//


ඔෆිස් එකට එන්න කියා
හනිකට පැවසුවා මැඩම්
අනේ ඉතින් හනික ගියා
(හිනා සද්දෙ වැඩිව ගියා )//


ඔෆිස් එකට ගිය සර්ට
"ගෙදරින් පණිවිඩයක් විත්
වයිෆ් එන්න කියල එවල"
 (හනි හනිකට ගෙදර ගියා ) //


*හාෆ් ඩෙයක් අරන් ඔහේ
එන වග මම දන්නව නෙව
අමුඩෙ වැලේ වනල ඔහේ
(ඉස්කෝලෙද? ගියෙ කොහේද?)//


* half a day ekak honde :D


Jul 19, 2015

ආච්චිගෙ රෙද්ද

ලියන්නට කප්පරකුත් ටිකක් පොදි බැඳ ගෙන ඉන්න මම, ඉවසගෙන හිටිය ඊළඟ බ්ලොග් එක ලියන්න.
අවසර ලැබුනෙ එහෙමනෙ? කතිකාවක් ගොඩ නැගෙනකම් බල්ං හිටියොත් මට ඉන්න වෙයි මෝල් ගහේ දළුලනකං නේ?
ඉතින් මම ලියන්න හිතපු දේවල් ටිකක් කියන්නද?
බ්ලොග් ලෝකෙ මට උදව් කරන අය ගැන .. මුණු පොතෙ මට උදව් කළ අය ගැන
මනා  "මනාගෙ පින්තාරුව "නම් එපාම කිව්වා එයා ගැන ලියන්න. හැබැයි කා ගැන හරි ලියන්න කිව්වෙ නම් එයා.
කළැණය්යගෙන් "කලා හිත" ඇහුවෙම නැහැ . දන්නව නේ ඔයාල එයාගෙ කට?
නයනෙත්‍රි ගැන වගේම මේ දෙන්න ගැනත් ඔන්න මම ලියනව තව ටික දවසකින් හොඳේ.
නමුත් අද මම ලියන්න නම් හදන්නෙ ඒ අය කවුරුත් ගැන නෙමේ හොඳේ
මම මුල ඉඳන්ම  පටන් ගන්නම්කෝ
( මොකද " ටික්කා" + "අටම්පහුර " කමෙන්ට් කළේ මගෙ ලිවීමේ මොකද්ද කළබලයක් පේනවා කියල නේ?)
අපේ ගෙදර අප්පච්චි, අම්මා, මම , මල්ලි, නංගි. ඉස්සර නම් ආච්චී සීයයි හිටියෙ අපෙ ගෙදරම තමා. පුන්චි කඳු ගැටියක් උඩ අපේ ගේ තියෙන්නෙ. මගේ කන්ද උඩ මළිගාව තමා මගේ මුළු ලෝකෙම. එකෝමත් කාලෙක ඒ මාළිගාව සතුටෙන් සිනහවෙන් ආදරෙන් පිරිල තිබ්බා.
කාලෙන් කාලෙට බලාපොරොත්තු වූ නොවූ හෙන ගෙඩි පාත් වුණා තමා.
"මනා" කිව්වෙ 'අප්පච්චි නැතිව ඔයාලා  ජීවිතේට මුහුණ දෙන  විදිය  ගැන ලියන්න" කියලා. ළඟ පාතක හිටියනං අනිනව හොඳ ටොක්කක් මම.   සංවේදී නොවන එයාගේ කතාව නම් මගෙ හිත ටිකාක් රිද්දුවා.
ඔන්න ආයත් කතාවෙන් පිට ගියා " කෙටියෙන් පවසමි මගෙ ආදරියෙ කීමට ඇති සැමදේ........ ' කියලා කළබලෙන්ම කියල දැම්ම නම් හරි.
අපේ අප්පච්චිට සහෝදරයෝ දෙන්නයි ( ලොකු මාමා+ චූටි මාම ) එක සහෝදරියි. ( චූටි නැන්දයි )එයාල ලංකාවේ කඳුරටින් එපිට ලෝකෙට ඉගිල්ලිලා ගිහින්.  ඌවෙ හදවත බඳුවූ කිරි බදුල්ලේ  හිරවුනෙ අප්පච්චි විතරයි.
සීයා ආච්චි නම් සතුට අසතුට මැද්දෙම මෙහෙ හිටිය. සීයට නම් බදුල්ලේ පොළවට පස් වෙන්නයි ඕනි උනේ' ආදාහනය කරන්නත් එපා කියල තියෙනව අපිත් එක්ක. "මිනිහෙක්ගෙ අන්තිම යුතුකම තමයි තමන් උපන් පොළොවට පස් වෙලා  පොළොව සරු කරන එක."ඕක ගැන මා එක්ක වාද කරන්න එපා හොඳේ;සීයා තමා කිව්වේ. ඇත්තමයි.
ඉතින් අපේ සීයා රජයේ ලිපිකරුවෙක්. එයා විශ්‍රාම ගිහින් හුඟ කාලයක් හිටියෙ චූටි නැන්දිල ගෙදර. එයා ඉන්නෙ කඩවත. මට නම් හිතට අල්ලන්නෙම නැහැ හරි පණ්ඩිතයි(චූටි නැන්දි ). කොළඹ කියන්නේ නිකන් රජවරු ඉන්න නැහැ නිකන් දිව්‍යලෝකයක් කියලයි එයා කියන්න කැමති. 
එයා එයාගේ හිත රවට්ට ගන්න හදනවා මං හිතන්නේ. රජ සැප ලැබුණත් ගඟේ සීතල නාලා උදේ හීතල පින්න පයෙ වැදෙන්න ;ඈත යන වළාකුලු අස්සෙ එක එක රූප හොයන්න; කඳු දිගෙ අපිව හොයන් එන මීදුම අල්ලන්න දුවන්න ; රෑට කලාමැදිරියො පස්සෙ යන්න; ගණන් කරල ඉවර කරන්න බැරි තරු අස්සෙ තරු රටා හොයන්න: කඩුපුලු මල් පායන තුරු කවි, ගාථා කියන්න: නිදි නැති නිදිකුම්බ කොල නිදි කරන්න. නාහෙ අස්සෙන් හිතට රිංගන රෑ කුමාරි මල්  සුවඳ විඳින්න; එයා ආස නැතිනම් එයාට පිස්සු වෙන්න ඕනි, කොන්ක්‍රීට් ලෝකෙ රැජින වුනත් එයා හිතින් හීනෙන් මේ කන්ද උඩ මාළිගාවට එන්නෙ නැතිනම් ඔය කොළොම් පුරේ ශ්‍රියාව අගෙම අගෙ වෙන්න ඕනි.
ඉතිං සීයගෙ පෙන්ෂන් එක සීය ඉන්න කාලෙ තිබ්බෙ එහෙ චූටි නැන්දිලගෙ එඩ්රස් එකට . බදුළු ආවට පස්සේ බදුල්ලට හදා ගන්න සීය හුඟක් මහන්සි වුණා. ලියුම් ලිව්වා ෆෝන් කළා. ඒත් හරි ගියෙ නැහැ. හැමදාම වත්ත පහළට ගිහින් ලියුම්කාරයා එනකම් බලං ඉන්න එක සීයගෙ පුරුද්දක් වෙලා තිබ්බා.
"බලනවා අයිසෙ මේ මිනිස්සු, විනාඩි පහේ වැඩේනෙ?" කියලා පටන් ගෙන ලියුම් කාරයත් එක්කත් සීය කියනවා. හන්දියෙ කඩෙත් කීප සැරයක් කියල තිබ්බා. බස්තම අරගෙන පිළිවෙලට ඇඳගෙන ඔළුව පීරලා "රේණු "කියනවා. ඒ මට . අපි දෙන්නම හෙමින් හෙමින් කන්ද බැහැගෙන යන්නෙ පියුම්ගෙ අතින්ම ලියුම ගන්න.
"රාජකාරිය දේව කාරිය වගේ කරන්න ඕනි මයේ පුතේ හොඳද? " ඒ කිව්වෙ මට.
"ංහා සීයෙ" කියන්න මම පුරුදු වෙලා හිටියා. සීය හති ඇර ඇර මග ටිකක් නතර වෙලා ඉඳලා ආපහු යන්නෙ මහ පාරට. එයාට කවදාවත් ඒ ලියුම ලැබුනේ නැහැ. අපි දෙන්න හැමදාම ලියුම් බලන්න පහළට ගියා. පුරුද්දක් හැටියට වචනයක් දෙකක් අපිත් එක්ක කතා කරන්න යන එන අයත් පුරුදු වෙලා හිටියා. ඒක සීයගෙ දින චරියාවේ වැදගත්ම කොටස වෙන්න ඇති මම හිතනන්නේ
කෑම බීම ඉඳුම් හිටුම් පුතාගෙ  ගෙදරින් ලැබුණු සීයට ඇයි ඉතින් සල්ලි. සමහරු එහෙමත් ඇහුවා. මම කියන්නද රහස?
ආච්චිගෙ සිල් රෙදි පරණයි, කියලා ආච්චිට සිල් රෙදි අරන් දෙන්න.
හැමදාම පත්තරයක් කියවන්න ගෙන්න ගන්න.
මටත් සෙරෙප්පු දෙකක් අරන් දෙනවා කිව්ව කොළ පාට ( එක සැරයක් මම ඇඬුවා මට කොළ පාට සෙරෙප්පු දෙකක් තමා ඕනි  කියලා. මට ගෙනත් දුන්නෙ රෝස පාට දෙකක්)
පෙන්ෂන් අරන් එනකොට අපිට බූන්දි, මස්කට්, පුහුල් දෝසි ගෙන්නම් කියලත් කිව්වා.ආච්චිට ආසයි දිවුල් බොන්න හොඳේ. දවසක් සීය කිව්ව මගෙ මැනිකෙට දිවුල් ගෙඩියක් වත් ගෙනත් දෙන්න බැරි වුණානෙ කාලෙකින් කියලා.
අපේ ගෙදර හිටියට එයාල එයාලගෙම පුන්චි ලෝකයක් ගොඩ නගා ගෙන තිබුණා. අපි දැන් හිටියා වැඩි දුවේ. කිව්ව සීය දවසක්.
ඒ ඇයි? කියල මම ඇහුවා. සීයා කිව්ව "වැඩිහිටියො කියන්න 'හිටිය වැඩි' අය. එයාල ඉතින්  එහා ලෝකෙට යන්න කාලෙ හරි කියලා.
සීයයි ආච්චියි කොළඹින් ආවේ ඇයි කියලා කාටවත්ම කිව්වෙ නැහැ. ඒත් දවසක් මට කිව්ව" ඔය කොන්ක්‍රීට වනාන්තර අපිට දිරවන්නෙ නැහැ පුතේ, තත්පරයක නිවනක් නැතිව හැමෝම දුවනවා. අම්මා තාත්තට කතා කරන්නවත් වෙලාවක් නැහැ.කවුරුත් තම තමන්ගේ ලෝක වල. අපි (වයසක අය ) නිකන් බඩු මූට්ටු වගෙ. දෙන දෙයක් කාලා බීල ඉන්න ඕනි කාමරේට වෙලා.
"ඒ කියන්නෙ සාලෙටවත් සීයල ගියෙ නැත්ද?"
"එහෙම නෙවියි රේණුවෝ ඔය රස්නෙ කොහේ එළියට බහින්නද? කතා කරන්නවත් ළඟ පාතක කවුරුත් නැහැ. හැමෝම දොරවල් වහල වැඩට ගිහින්.මෙහේනම් ඉතින් වත්ත පිටියට වත් බහින්න ගඟට ගිහින් නිදහසේ වතුර ටිකක් නාගන්න පුළුවනිනේ"
සීය එහෙම කිව්වට මතක ඇති කාලෙක ගඟට ගිහින් නැහැ. වතුර උණු කරලා ගෙදර නාන්නේ. "මේ සීතලේ නෑවොත් මැරෙයි "කියලා සීයම කියනවා.
අප්පච්චි වැඩට යන්න කළින් අම්ම අතට සල්ලි දෙන්නෙ ඕනි දෙයක් ගන්න කියලා.
දවසක් මම කිව්වා " අප්ප්ච්චි, සීයට පත්තර ගන්නත් සල්ලි දෙන්න " කියලා.
ඇයි මම පත්තර තුනක් ගන්න සල්ලි දෙනව නෙ? අප්පච්චි අම්ම දිහා බලන ගමන් ඇහුවා.
"ඉතින් ළමා පත්තර දෙකයි සිරිකතයි ආච්චිටයි සීයටයි වැඩක් නැහැනෙ? " මම කිව්ව.
අම්මා කට අරින්න කළින් මම හැරිලා දිව්වා. මම හුඟක් වෙලාවට කරන්නෙ කතාව වැදගත්ම නැතිනම් පැනල දුවන එක. ඒක මට වාසි. ඇයි දන්නවද? අම්ම වරදට කෝටු පාර වගේම එයාගෙ ' තහනම් නියෝගත්' දෙනවා .'සතියක් ටී වී බලන්නේ නැහැ.හවස සෙල්ලම් කරන්න නොගිහින් පාඩම් කරන්න ඕනි' වගේ ඒවා. මම ඉතින් කේලමක් කිව්වෙත් නැහැ .
අප්පච්චි නොරිස්සුමෙන් ගෙයින් එළියට ආවේ. ඇසුත් රතු වෙලා . එයා හැරිල ආපහු ගියා. මමත් ඉතින් පස්සෙන් ගියා. " අප්පච්චි, ඕනි දෙයක් තියෙනව නම් මට කියන්න. දුවට නොකිය. හවස එනකොට මම පත්තර ගේන්නම් " කිව්වා. ඒ හඬේ නොරිස්සුමක් තිබ්බද මන්ද. 
"නැහැ පුතේ මම ඒ දැරිවිට මුකුත් කිව්වෙ නැහැ"
" නැහැ තමා අප්පච්චි... ඒත් මම දන්නවා" කියලා හැම එකටම කට දාන මමත් කිව්වා.
අප්පච්චි මුකුත් නොකියම එළියට බැහැල ගියා. 

මම සීයලගෙ කාමරේට ගියා. සීයගේ ඇස් වල කඳුළු පිරිල තිබුනෙ  සීය ජනේලෙන් එළිය බලන් හිටිය නිසා කියල  හිතන්න පුලුවන් කමක් නම් මට ඇති වුණේම නැහැ.එදා සීයා ලියුම් කාරයා බලන්න පහළට ගියේ නැහැ. ඒ එයා අසනීප වුණ නිසා. සීය හොරෙන්ම තනියෙන්ම ගිහින් තිබ්බ නිසාආය කවදාවත්ම නො එන්නම.
 ලස්සනම ලස්සන පෙට්ටියක; වියන් ගහපු පෙට්ටියක මල් වඩම් ඇත් දත් තියලා; සියා හිනාවීගෙන හිටියත් මට මතක් වුනේම සීයගෙ කඳුළු පිරිච්ච රතු වෙච්ච ඇස්.
නෑයෝ ඔක්කොම ඇවිත් සමහරු ඉන්න තැන් හොයනව. සමහරු කන්න හොයනව. අළුත් නෑයො නෑයොන්ට අඳුනවලා දෙනවා. ආපු හැටියෙම නම් කවුරුත් ඇඬුවා.
"අනේ මගේ සුදු අප්පච්චී.....  මගේ අතින් වතුර ටිකක් බොන්නෙ නැතුව ගියේ ඇයි අප්පච්චී. මම ළඟ හිටිය නම් ඔහොම වෙන්නේ නැහැ අප්පච්චී අනේ කතා කරන්න මගෙඋ චූටි දුවේ කියල එක පාරක් අප්පච්චී..." ඔහොම කිය කියා අඬ්ල ගෙට යන චූටි නැන්දි කවුරු හරි ආවම අළුතින් අඬනවා..
ඒක ගෙදර අයට විකාරයක් වුනෙ එයා අවුරුද්දටවත් සීය බලන්න එන්නේ කළාතුරකින් නිසා. ස්ක්යිප් එකෙන් කතා කරල " ලෝන්ග් වීක් එන්ඩ් එකක් නිසා අපි අනුරාධපුරේ යනවා" කියල කියන්න නම් අමතක කළේ නැහැ. 
බැරිම තැන අප්පච්චි නැන්දිව අතින් ඇදගෙන ගියා කාමරේට.
කලබල කොතනද මම එතැන, මාත් පස්සෙන් ගියා.

'මේ පිස්සු කෙළින්නේ නැතුං ඉන්නවා චූටි. වෙච්ච දෙවල් අපි දන්නවා. රට්ටුත් දන්නවා.ලෝකෙ හිනස්සන්නෙ නැතිව කරන්න තියෙන දෙයක්  බලලා කරනවා. පිස්සියෙක් වගේ දොඩවන්නේ නැතුං" එතකොට චූටි නැන්දි මාව දැක්කා. අප්පච්චිත් දැක්කා. මම හෙමින් ලිස්සල යන්න ගියා. ඊට පස්සෙ මොනව කියා ගත්තද දන්නෙ නැහැ,හැබැයි චූටි නැන්දි එක එක දේවල් කිය කිය ඇඬුවෙ නන් නැහැ.
හැම දෙයක් ගැනම තැන තැන කුටු ගාගත්ත වැඩිහිටියෝ. 
මොනවද පොඩි අය්යේ, අර අම්ම ළඟ තියෙන ඇඳුම්? සුදු රෙද්දක් වත් නැහැනෙ හොඳ එකක් හදිසියට ගන්න?චූටි නැන්දා මැසිවිලි නැගුවේ.

"හදිස්සියක් කියන්නෙ මරණයක්ද චූටි? " අප්පච්චි ඇහුවම නැන්දි කට වහගත්තා.
අම්ම කොහෙදෝ තිබිලා අළුත්ම අළුත් සුදු ඇඳුම් කට්ටල දෙකක් ගෙනත් අප්පච්චි අතට දුන්නා. ඒක අල්මාරියේ තියෙන්න ඇති "හදිසියකට ගන්න"
අප්පච්චි ගිහින් ඒක ආච්චිට දීලා ආවා, මම කාමරේට යන කොට ආච්චි ඇඳුම් අතේ තියන් අඬනවා. මම ගිහින් ආච්චි ළඟ  ඇඳේ ගෑවී නොගෑවී  වාඩිවුණා. 
අනේ මගේ දුවේ , මිනියෙ රස්නෙ යන්නත් කළින් මම කොහොමද අළුත් ඇඳුමක් කරට දාගන්නෙ? ' කියලා ආච්චි ආයම ඇඬුවා.
මට උත්තරයක් තිබ්බෙ නැහැ දෙන්න.
"අප්පච්චිට හැමෝම බනිනවා ආච්චිලව හොඳට බලාගත්තෙ නැහැ "කියලා.
මැරුණයින් පස්සෙ මොකටද දූ සැළකිළි? බොරුවට මාන්නේ. අර දැරිවි අපේම දරුවෙක්  වගේ. කියන්න වචනයක් නැතුං හොඳට බලා කියා ගත්තනේ?"ඒ කිව්වෙ  මගේ අම්ම ගැන.
ආච්චි එහෙම කියල ඇඳුම්  ඇඳගත්තා.
මම හෙමිහිට වත්ත පහලට ගියා. සීයගෙ ලියුම ගැන හිත හිත.
ලියුම්කාරයා මං දැකලා" ඔන්න අද ලියුමක් තියෙනවා. සීය බලං හිටිය එක. කෝ දුව සීයා?" අහන ගමන් එයා අපෙ පාර පැත්ත බැලුවා.
සුදු කොඩි සීයටද  බබා? 
" ඔව් මාමේ"
මගේ අතට ලිවුම දීලා, "මෙතන අත්සන් කරන්න බබා" කිව්ව  එයා වෙවුලන කටහඬකින්.
වේගයෙන් සයිකලේ පැදන් ගිහින් මගදි බයිසකලෙන් බැහැල හිටගෙන හිටියා එයා. ලියුම් තේරුවෙ නම් නැහැ. කවදාවත් එහෙම කරලත් නැහැනෙ?
සීයගෙ රා. සේ. පී ලියුම අරන් මම හෙමින්  ගෙදර ගියා. 
මොනවද දූ ඔය? චූටි නැන්දිට ඕනි එකක් නැහැ ඉතින් . ලියුම ගැන ඇහුවෙ.
"මේ  ආච්චිගෙ රෙද්ද" කියල මම දුවගෙන ගියා.

පස්සේ මට උත්තරයක් ලැබෙයි . ඒ වුනාට මට පුන්චි සතුටක් ඇති වුණා.

ප: ලි: රජයේ සේවය කරන අය අඩුම ගානේ පෙන්ෂන් එකට සම්බන්ධ අය කළ යුතු වැඩ කලට වේලාවට කරනව නම් හොඳයි . අමතක කරන්න එපා ඔයාලත් කවද හරි " විශ්‍රාම වැටුප් ගනීවී. ආත්මගරුත්වයක් ඇතිව ජීවත් වෙන්න ඔයාලට ඒ පෙන්ෂන් එක පිටුවහලක් වෙයි. අපේ සීයවත් මුන ගැහෙයි හොඳ තැනකට ගියොත් හොඳේ