Mar 14, 2016

ලා රෝස පැහැති දුහුල් නයිටිය

ඉර පායලා. මිදුලෙ මල් වලින් හොරකම්  සුවඳ හොරකම් කරගත්තු හීන් හුළඟක් කාමරේ ජනේලෙ අස්සෙන් රිංගලා ඇවිත් මං ළඟ තනි රැක්කා.
ලා රෝස පැහැති දුහුල් නයිටිය ඇඳ  පිට දිගට විදාහල තෙත   කොණ්ඩය විටින්  විට අතගාමින්  සිහින් හඬින් ඇසෙන " දෑස වසා ගමි ඔබ නොපෙනෙන්නට සිහිනෙක දැවටී ඔබ එනවා " මුමුනමින් මූනු පොතේ "ෆ්ලවර් ශොප්" ප්ලේ කරමින්  සිටියෙමි.


මේක මම බ්ලොග් එකේ පෝස්ට් කළොත් මනොජ් නම් " නදකිං ඕකත් සෙල්ලමක්ද? " අසනු නොඅනුමානය.
හදිසියේම ඇසුණු ගොරහැඩි පිරිමි උගුර පෑදීමකිමකින් කළබල වූ මම ජනේලය දෙස බැලිමි. එය අසල " මුත්තුය" මුත්තු කීවේ මුත්තු ජූනියර්  ටය

නමින් ඔහු සීලන්ය. නමුත් අප්පා වගෙම වෙන්න  ඕනි කියලා අපේ ගෙදරදී කෑ ගසා අඬපු දවසෙ ඉඳන් එයා " මුත්තු" වුනා. මුත්තූ, පුතාට එන්න කියන්න.කිව්වොත් ආමන්ත්‍රණය තාත්තාට එනම් "අප්පාටය"
"මුත්තූ, අප්පට මේක දෙන්න" කිව්වොත් පණිවිඩය අපි කියන්නෙ පොඩි මුත්තුටය.


  පුන්චි කාලෙ අපි එකට සෙල්ලම් කල සන්ඩු කළා ගස් නැග්ග පීනුවා මාලු ඇල්ලුවා ගුටිත් කෑවා. නමුත් මගේ නිදහසට බාදා වුනාට පුන්චි නොරිස්සුමක් මගේ හිතට ආවෙ

පුටුපත්තෙ වනල තිබ්බ හවුස්කෝට් එක ඉක්මනින් ඇදඟෙන කොන්ඩෙ එක දුකුණු උරෙන්  ඉස්සරහට වැටෙන්න  හදාගෙන  ඉක්මනට බොත්තම් දාගත්තා අනිත් පැත්ත හැරිලා.
මම ජනේලේ පැත්තට  හැරිලා "ඇයි මුත්තු?" කියලා ඇහුවේ පුන්චි නොරිස්සුමකුත් හිතේ තියාගෙන . ජනේලෙට පිටුපාලා වත්ත දිහා බලන් ඉන්න තරම් සංවර කමක් මුත්තුට තිබ්බත්  රෑ ඇඳුම පිටින් මාව දැකපු එක ගැන නම් මට ඇතිවුනෙ සියුම් ලැජ්ජවක්. නොරිස්සුමක්.

"කොස් කඩන්න කියලා පණිවිඩ එවල තිබ්බ " කිව්ව මුත්තු   කුස්සිය පැත්තට ගියේ මා දිහා නොබලාම. මම ටක් ගාල මගේ කාමරේට ගිහින් ඇඳුම් මාරු කරගත්තා. පරණැ 'ත්‍රී ක්වාටර්' එකය් පරන අත් දිග කමීසෙය් ඇඳ ගත්තා.ඒක මගේ යුනිෆොර්ම් එක. වත්තෙ වැඩ කරන කොට එහෙම තමා අඳින්නේ

ගෙදර අම්මා නැති සෑම වෙලාවකම ඉස්සරහ සහ කුස්සිය පැත්තෙ දොර වහල තියන්නත් කවුරු ආවත් ඒවා අම්ම නැතිනම් අරින්න තහනම් නීතිය මට මොහොතකට මතක් වුණා.
මල්ලි ක්ලාස් ගිහින් එන්නෙ හවස
නංගි නම් තුන වෙන කොට එයි

අම්මා ගියෙ කිරි අම්මා දානෙ ගෙදරක. මාමල ගෙදරත් යනවා කියලා ගියේ. රෑ වෙය් මගේ හිතේ. ඒත් ඉතින් කොස් කඩන්න??? මම කුස්සියෙ පැත්තෙ දොර ඇරගෙන එළියට ගියා. මුත්තු ඇඳුම් මාරු කරගෙන. බිත්තියෙ ඇනයක එල්ලලා. මේස් දෙක වැලේ වනල

මාව දැක්ක හැටියෙම " තාත්තට සනීප නැහැ බේබි. " කිව්වා. අපි දෙන්නම හිනාවුනේ එකට. ඒ පුන්චි කාලෙ සිද්දියක් මතක් වෙලා . එදා ඉඳන් එයා මට බේබි කියනවට මම විරුද්ද  වුණා. අප්පච්චිට කියල මුත්තුට කියල (ලොකු මුත්තුට ) බැරිම තැන දවසක් මම ගැහුවා අත් දෙක මිටි මොලවලා. මුත්තු මට වඩා අවුරුදු 4ක් වැඩී. "අනේ එපා බේබි" කියලා මගේ අත්දෙකින් අල්ලගත්තේ මට තවත් ගහන්න බැරිවෙන්න. එයා අත් අල්ලගත්තම මගේ; මට තවත් කේන්ති ගිහින්මම උඩ පැනලා එයාට ඔළුවෙන් ගැහුවා. වැදුනෙ කටට. තොල පැලිලා ලේ ගලන කොට තමා ඉවර වුනේ සන්ඩුව. පුරුදු පරිදි අම්මල මැදිහත් වෙලා මට "බේබි" කියන එක තහනම් කළා.

දැන් කට්ටිය කල්පනා කරන්වද මන්දා මම.. ම්.ම්.ම්.ම්.ම්.ම් ඔන්නොහෙ ඕනි එකක් කල්පනා කරන්නැතෑ වෙන වැඩ නැත්තං නේ? ඉතිං ඔන්න කොහොම හරි...

වරකා ගහට මුත්තු නැග්ගේ දිග ලණුවත් අරන්. වරක ගෙඩිය කඩලා ලනුව දිගේ "බෑවා" මම ඒක අල්ලලා ගැටය ලිහල පැත්තකින් තිබ්බා. පැහිච්ච කොස් ගෙඩියකුයි මැල්ලුම් පොලොස් ගෙඩියකුයි බිමට දැම්මා. බැහැලා අනිත් ගහෙන් වැල ගෙඩි දෙකක් කූඩෙන් බෑවා. තේරෙනවනෙ නේද වැල බාන්න ලණුව පාවිච්චි කළොත් ඒක බිමට වැටෙන්නත් ඉඩ තියෙනවා . කොහොමත් අපි වේවැල් කූඩයක් පරන ඒකටම තියන් ඉන්නවා.

"කිරි අම්මා දානේ ටිකක් හම්බුනා කමුද? " කියලා අහන ගමන් මම කුස්සියට ගිහින් නංගිටයි මල්ල්ලිටයි පිඟන් දෙහෙකට බෙදලා අපි දෙන්නට පිඟන් වලට බෙදන් අරන් ගියා. කොස් ගහ ළඟ තියෙන ගල් පොත්තෙ වාඩි වෙලා අපි කිරිබත් කෑව. කැවුම් කිරියා කෙසෙල් මම කවදත් ආස කෑම.

කහට දෙකක් හදං එන්න මං කුස්සියට යන කොට මාත් එක්කම මුත්තුත් ආව. පිඟාන හෝදගෙන  එළියෙන්.
මගේ අතෙන් ඇදලා මාව මේසෙ පැත්තට තල්ලු කරන ගමන් මුත්තු කලබළෙන් වගේ කිව්වා " පාඹු පාඹු ඉක්මනට මෙසේට නැගින්න තංගා" කියලා.එයා තංගා කියන්නෙ එයාගෙ නංගිට. මමත් ඉතින් පුටුවට කකුල   තියලා පැන්න මේසෙට.වට පිට බලනකොට දැක්කෙ ලොකු සරපයෙක්. අඩියට දෙකට කුස්සියට පැන්න  මුත්තු අරන් ඇවිත් තිබ්බෙ මෝල් ගහ. මෝල් ගහේ අනිත් පැත්තේන් උගෙ කොන්ද්ට එකකුයි ඔලුවට එහෙක්යි ගහලා සර්පයාව මැරුව මුත්තු.

ඌව කෝටු දෙහෙකින් තදකරලා අල්ලන් අරන් ගියා වත්තට. 
මම ඉතින් මේසෙන් බැහැල ගිනි පෙට්ටියයි ලාම්පුතෙල් බෝතලයයි ලිප ළඟ තිබ්බ ගෝනියෙන් රෝනියෝ ශීට්ස්සුයි අරන් එළියට අරන් ගියේ සර්පයා පුච්චන්න. බෝතලෙයි ගිනි පෙට්ටියයි කට වහගෙනම  මම මුත්තුට දුන්නා. ලාම්පුතෙල් දාලා ගිනිකූරක්  පත්තු කරලා සර්පයාගෙ ඇඟට දාලා කඩදාසි දැම්ම උඩින් . ඔව්ව් ඉතින් සරපයෙක්  දැක්කොත් මරනවා ඉතින්. වත්තෙ උනත් ගෙදර වුනත්. 'විසඝෝර සර්පයා අත නෑර මෝඩයා " කියනවා. විස බලන්නෙ නැහැ අහු වුන තැන මරනවා. 

"කවුරු හරි එනකම්  මං ඉන්නම්" මුත්තු කිව්වා. මම එපා කිව්වෙත් නැහැ. ඒ ගැන වැඩිය හිතුවෙත්  නැහැ 

ශෙඩ් එකෙන් උදළුත් අරන් අපි  බටු පාත්තිය දිහාවට ගියෙ ඔව්ව් කතා බහක් නැතිව. ටික වෙලාවකින් "කියන්න කාරණාවක් තියෙනව" කියලා මං දිහා බලල මුත්තු කීවා.එයා සරස්වතී එකේ ඉගෙන ගත්තෙ හොඳට සිංහල ලියන්න කතා කරන්නත් පුලුවනි.
" මම කසාද බඳින්න යන්නෙ. පාර්වතීව ඔයත් දන්න කෙනෙක්"
"ආආ හොඳයිනෙ? මොන?"
" ඔයාගේ ඉන්ග්ලිශ් ක්ලාස් එකේ"
" නෑ"
"ඔව් "
" එයා ඩයරබා එකේනෙ? (ඩයරබා  කියන තේ වත්තේ)
"කොහොමද හම්බූනේ" 
" ඉන්ග්ලිශ් ක්ලාස් ඇවිත් තමා"
"අපේ?"
"හ්ම්ම්.... හැමදාම මම උදේටයි ඉන්ටර්වල් එකටයි ක්ලාස් එක ළඟට ආවා.ඒ ආවෙ ඔයා බලන්න"
"ඒ මොකෝ?"
"තේනුකය්යා මට සල්ලි දුන්නා. හැමදාම ක්ලාස් එකට ගිහින් බලන්න. උදේට එක බස්සෙකේ යන්න හවසටත්  එකම බස්සෙකෙ එන්න කියලා"
තත්පර කීපයක් අපි කතා නැතිව හිටියා. තේනුක කියන්නෙ මගෙ මස්සිනා. මහ හිතුවක්කාරයා. තරහ ආවත් ඒ කාත් එක්කද කියලා මට හිතා ගන්න බැරි වුණා
ඉතින් මම සීසන් එකක් අරන් "කම්ප්යුටර් ක්ලාස්" එහෙකට ගියා. ඔයා ක්ලාස් එකට යනකම් පස්සෙන් ගිහින් මගේ ක්ලාස් එකට යනවා. එහේ "ලන්ච් ඉන්ටවල්" එකට  ඔයාගේ ක්ලාස් එකට එනවා.
"හැමදාම?"
" ඔව් ඉතින්..."
පාරුට මෙයා දෙන ලියුම් මාත් කියවලා තියෙනවා. අපි එකතු වෙලා උත්තර ලිව්වෙ කියලා මට එතකොටයි මතක් වුනෙ. ඒක මෙයාට කියන්නෝනද කියලා මම හිතනකොටම....
" කවි ලස්සනයි කියලා මුත්තු කිව්වා.
"වෙඩින් එක ලබන මාසෙ 17.රිවර්සයිඩ් එකේ තියෙන්නෙ. කාඩ් එකක්  ගෙනාවා."
"වෙන කාටද කිව්වෙ? "
"තේනුකය්යට විතරයි. ඔයාටත් තනියෙන් එන්න බැහැනෙ?"
"එනව කිව්වද?"
" ඔව්. එනව නේද?"
"හ්ම්ම්ම් එන්නම්"
" අත්සන් කරන්න"
මම හිනාවුනා. අපි දෙන්නම වැඩිය කතා කරන්නේ නැහැ කවදත්. අපිට වචන ඕනි වුනේ නැහැ.
"අවුරුද්දට ගේ පේන්ට් කරනවද? "
"හ්ම්"
"වත්තෙ ඉන්නවා කට්ටියක් එවන්නම්."
"හා"
එයා එවනවනම් අහන්න දෙයක් නැහැ අපිට කරදරයක් නැතුව වැඩේ කරගන්න පුළුවනි.
දැන් දෙමල අය ඉගෙන ගන්නව රට යනවා කුලී වැඩට වතු වලට යනවා . බදුල්ලෙ ටවුන් එකෙත් කඩවලත් ඉන්නව. පිටරට රස්සාවලටත් යනවා.  එයාල එයාලගෙ වතුකම්කරු ලෝකෙන් එළියට ඇවිත්. අළුත් පරම්පරාවේ වහල් මානසිකත්වය නැහැ. ඒක නම් වචනෙ

මහ හඬින් පස්සෙන් යකා එනවා වගේ ආපු තෙනුකය්යගේ වෑන් එක මිදුල වටේ රවුමක් ගහලා පාර පැත්තට හරවල නැවැත්තුවා. ඒකේ ලොකු අකුරින් ගහල තිබ්බ "සිංහ  ලේ"  මුත්තුත් දකින්න ඇති මයෙ හිතේ....
"යන්න එපා" මං හෙමින්  කෙඳිරුවා.
"හ්ම්"
මුත්තු හෑන්ඩ් 4න්  එකෙන් කෝල් එකක් ගත්තා.
"ලොකු නෝනා, මම මේ මුත්තු කතා කරන්නේ. කොස් කඩන්න කියලා ආවේ. තේනුක  මහත්තයත් ඇවිල්ලා. " ඉක්මනින් කියවගෙන ගියා. ඉතුරු ඒවට " හා නෝන හා! හා! හා! " කිව්වේ.
"ආ මුත්තු කොහොමද?" කියාගෙන  තේනුකය්යා අපි ඉන්න පැත්තට ආවා . මං කල්පනා කලේ මම එෆ්. බී එකෙන් ලොග් අවුට් වුනාද කියලා 









Mar 5, 2016

මොකද කරන්නෙ " ගල් ගහමුද? "

අපි මිනිස්සු. ඒ අතරෙ පිස්සොත් ඉන්නවා. පිස්සො කියන්නෙ කවුද? අනිත් අය නොදකින නොපෙනන දේවල් දිහා තමන්ගේ දෘශ්ඨිකෝණයෙන් බලන අය. අනිත් අයටත් නොපෙනෙනවාම නොවෙයි. එයාලා කට වහන් ඉන්නවා. කලාකාරයෝ කියන්නෙ කවුද?  " ඔබේ ඇසින් ඔබ නුදුටු ඇසින්" ලෝකය දිහා බලන්න පුළුවන් අය?
කාක්කෙක් කෑම ටිකක් දැක්කම " කාක් කාක්" කියලා කෑ ගහනවා ඒක අහල එතනට  එන කාක්කොත් " කාක් කාක් " කියනවා. හැබැයි සන්ඩු කර කර වැඩියෙන් කන්නත් බලනව

දැන් ඔයාල කල්පනා කරව ඇති රතු කට්ට පැනල වගේ කියලා. හ්ම්ම් ඔව් අද පිස්සු පෙත්ත ගන්න බැරි වුනා තමා.
 මූණු පොතෙයි.. බ්ලොග් වලයි මම පෝස්ට් කිහිපයක දැක්ක.පියාට ඒඩ්ස් කියලා පුතාට පාසලක් නැතිවුණු එක ගැන. දැන් නම් ඒ ප්‍රශ්නෙ හරි මම හිතන්නෙ?
හැමෝම එක එක කොණවලින් බලල තිබ්බ..
මට ඒ කිරි සප්පයට  හිතෙන දේවල් වලින් ඇබිත්තක් කියන්න. අලි රන්චුවෙම ඇතින්නන්ට කිරි එරුනට මිනිස් අම්මලට එහෙම මව් කිරි එරෙන්නෙ නැහැනෙ? ඒ ලමයා තවත් ළමයෙක් විදිහට මානව දයාවෙන් බලන්න ඒ අම්මලගෙන් කිරි බිව් පුතාලටත් බැහැනෙ?

"සකල සිරින් පිරි සිරි ලංකාවේ හංසමාලි සොඳ නම් ලබනා
පතල මහා කරුණාවෙන් ලොව වෙත දුකම අකුරු කොට පද බඳනානමින් ප්රියන්තිය වතද සිතද ඇගේ අගේ අගේ දන මන බඳිනාහැබැයි මොකක් හරි වැඩකට එන්නට කියුවොත්නම් ඈ මග හරිනා.. :)"

ඕන් ඉතිං කලණය්යත් මං ගැන මගේ පොස්ටුවක  කමෙන්ට් එකක් විදිහට ලිව කය්යඒ නිසා මම චුට්ටක් මැදහත් සිතින් මේක ලියන්න උත්සහ කළා.නමුත් ලියවිල ඉවර වෙන කොට ඒකත් දුකමද මන්දා
මම ඒ ප්‍රශ්නෙ ළමයාගෙ ඇහෙන්  බලන්න උත්සහ කළා. බලන්නකෝ හොඳද කියලා. ඔව් ඔව් ඔව් අවිදුර දෘශ්ඨිකතවය තමා. වැඩි දුර පෙණුනොත් අනිත් අතට මොනවා ලියාවිද දන්නෙත් නැහැනෙ.


අඬන්නට කඳුළක්
සුසුමකට මොහොතක්
කියන්නට අකුරක්
හිමි නැත්තෙ ඇයි මට විතරක්?

සුදෝ සුදු ඇඳුමක්
ඇඳන් ඉන්නා එකත් සතුටක්
අලුත් පොත් ගොඩකුත්
කියවන්න බැරි ඇයි මට විතරක්?

පිට්ටනියේ පුරාවට
මටත් ආසයි දුවන් යන්නට
අතින් අත අල්ලගෙන
යන්න කෝ අනෙ යාලුවෙක් මට?

රෑ තිස්සෙ  ඉකි ගසන
අම්මගෙ කෙඳිරිය
දෙය්යොවත් නැහැ  අහන් ඉන්නේ
අපිම විතරද පව්ම කෙරුවේ?

තිබහකට වතුර ඩිංගක් 
බත් කන්න හාල් චුට්ටක්
ලියන්නට මටත් පෑනක්
නැතිද "දානය" මටත් උරුමේ?

ඇහෙන නෑහෙන හඬින් දෙස් දෙන
නැන්දලා අනෙ කියනවද මට
අප්පච්චි මගෙ ලොකුම වීරයා
මාත් මැරුණේ නැත්තේ කොහොමද?

" මගේ එකෙක් නම් දන්නවා මං
කරන දේ මම හෙමින් ඕකට"
අනේ නැන්දේ  කීයන්නේ ඇයි
මැරෙන්නද අපිටත් කියන්නේ?

බුදුන් වැඩි මේ සිහල දේශයේ
පෑ දයාවට  ඉඩක් නැතිමය
කර වටක් පන පිටින් වළලා
ගල් ගසා මැරුවත් සැපක්නෙ?




අනිත් දෙමව්පියෝ තමන්ගේ ළමයින්ව පාසලෙන් අයින් කරන ගිහින්. අම්මලා ගැන මම මුකුත්ම කියන්නෙ නැහැ දරු දුක දැනෙන්න අම්මා කෙනෙක් වෙන්නම ඕනි කියනව නෙ? නැහැ අම්ම කෙනෙක් වෙන්න ඕනිළු අම්ම දුක දැනෙන්න. 





මේ රූපෙ නම් ඒ අප්පච්චිගෙ නොවෙයි මං හිතන්නෙ. නමුත් මේකත් මම එකතු කළ උණු වෙන හදවත් ඇත්තන්ට කතා කරන්න

"Sri Lanka is considered to have a very low prevalence of HIV, the virus that causes Aids.
According to UN figures, in 2014 there were 3,200 adults and 100 children living with HIV, fewer than 0.1% of the population.
But there is also concern about poor awareness of the virus and how it spreads, which leads to stigma and discrimination."
එකේ දත්ත වලට අනුව ලංකාවේ ජනගහනයෙන් 0.1%  වඩා අඩුවෙන් තමා 2014 ඒඩ්ස් තිබිල තියෙන්නෙ.
2014 දි හොඳේ
මොන හොඳක්ද? (වැඩිහිටියො 3200 ළමයි  100)
හැක හැක " දැන් ඉතින් හැමෝම නම් කියනවා එහෙම නොවෙයි ඕන්. කාගෙ කාගෙවත් 


ඔන්න ඉතින් අර ගමේ  අය අර දරුවගේ ගේ ඉස්සරහ දාල තියෙන දැන්වීම. ඒඩ්ස් තියෙන කෙනෙක් කිසිම වෙලාවක ඒ ගැන කාටවත් කියයිද? සැකයක් තිබුණත් රෝහලකටවත් යයිද?එහෙම අයට මොන වගෙ සිතුවිලි පහල වෙයිද? කලකිරීම ? පසුතැවිල්ල? ලැජ්ජාව? වයිරය? එයාල මොනවා කරයිද? දැන් සුළුතරය  බහුතරයක් වෙයිද? මුහුද හත් ගව්වක් නෙ තාම නේ?
ගහ දන්න අපිට කොළ කඩාපාන්න එපා නංගී කියයි කියලා මම ඒඩ්ස් කියන්නෙ මොකද්ද කියල නම් කියන්න යන්නෙ නැහැ. මම හිතන්නෙ අපි කවුරුත් දන්න දෙයක් නිසා. කවුරු හරි කමෙන්ට් කළොත් ඒ ගැනත් මේකෙම ලියන්නම්.

අර උඩින් තියෙන රතු පාට  පටියෙ තේරුම විතරක් දැනට කියන්නම් 
වයිරසය ඇති (HIV positive ) අය සහ එයාලත් සමග ජීවත් වෙන අය සමග එකමුතුව (solidarity ) ජීවත් වීම සටහන් කරන ලංඡනයයි ඒ. 

https://www.youtube.com/watch?v=yA5FcdOOAMI

මිලියන කීයක්? ලෝකයෙම? තව? (link)
මිලියන් 39ක් දැනටමත් මිය ගොස් ඇති අතර අවුරුදු පතා මිලියන 1.5 මිලියනයක් අවුරුදු පතා මෙයට ගොදුරු වෙන බව පැවසේ.දැන්ටමත් මෙයට ගොදුරු වූ අය මිලියන 35ක් පමණ සිටින බවත් පැවසේ. ඔව් ඔව් ලෝකෙම තමා :) 

http://www.theglobalfund.org/en/hivaids/

මිලියන 19 ක් තමාට තිබෙන නොදන්නා අතර එය අනුපාතයක් ලෙසට 2: 1 කි.   (link) 
"However, there is one number that is even more startling. Out of 37 million people estimated to be living with HIV, 19 million do not know their status. In other words, one out of every two people living with HIV does not know that they are HIV-positive – and therefore does not access treatment and care. "


ඉතිං මේක අපේ හිත් වලට දැණුනු එකම එක සිද්ධියක් නොවේ, 2014 දි 3200ක් වාර්ථා ගත අය පමණක් හිටියා නම් ..ම්.ම්.ම්.ම් අද ඒක කොච්චර වැඩිවෙලා ඇතිද?
ඒත් එක්කම සමාජ ගත් වන ප්‍රශ්න වලට මොකද කරන්නේ?
 ඔයාලගේ දරුවෙක්ගෙ පන්තියෙත් ලෙඩ තිබෙනවා යැයි සැක කරන දරුවෙකු හිටියොත් මොකද කරන්නෙ?
***සහජීවනයෙන් ජීවත් වෙන්න අපිට මොනවද කරන්න පුළුවන්????????

Mar 2, 2016

සිල්වය්යගේ දුව ඇක්සිඩන්ට් වෙලාලූ



Praසන්ணாයියාගේ මුහුණත් තහඩුව අහම්බෙන් එකතු  වෙලා පෝස්ටුවට කමෙන්ටි 100 පැන්නුවෙ මගෙ පළවෙනි සැරේට. 
එතකොටම හිතාගත්තැකිනෙ මගෙ"නිර්මාණ කෞශල්‍ය" ? ඒ හන්දා අර පැස්බරා අර වැලි අස්සෙ මූන හන්ගනව වගේ මාත් ටිකක් හැන්ගිලා හිටියා.මොකද පස්සෙනෙ මතක් වුනේ මූන හන්ග ගත්තට පශ්චත් භාගය එළියෙ කියලා

අද මං කියන්න යන්නෙ අගනුවර කන්තෝරුවක සිද්ධ වුනා කියන අබැද්දියක් ගැන.හැබැයි ඉතින්නේක ඔබ තමුන්නාසෙලා දන්න පොරසිද්ධ කතාවක්. (මට රකාරාංශය ටයිප් කරන්න බැහැ හොඳේ.)

ම්.ම්.ම්. මේක විහිළු කතාවක්.ඉතිං  දැන්මම " හැක හැක' ගාන්නෙ නැතුන් ඉන්න ඕනි,

සකළ සිරින් පිරි සිරි ලංකාවේ කොළඹ පළාතේ අති .................සොබනා
පතල අයෙක් විය ගැහැනු සොඬෙක් ලෙස කන්තෝරුවෙ  හැම දෙන දන්නා
කොමළ කරන්නට හරි හපනෙකි මොහු දකින දකින සමඟින් ..........අඟනා
අනඟ  කතාවට යන එන මග තොට  විටකදි අඟනෝ  පෙමෙ        බැඳුනා

දුටුවිට අඟනක් විමසයි වතගොත දැවටේ නිතරම බඹර.......... වගේ
කුල ගොත කුමටද දඟලයි මෙහෙයට දකිනා අයහට නොමැත අගේ
පොපියන සිතුවිලි පවසයි ඇය හට පිළිකුළ පමණක් හිතට නැගේ
කුමටද මෙසසර නතුනම් හදවත මිනිසත් බව කුමකටද ...... සගේ



අනුනගෙ වැරදිම කීමෙ
දිය යට ගිනි ගෙන දීමෙ
දුකකදි මග හැර යෑමෙ
තුට ලැබුවා

දුටු තැන් හොඳ හිත පෑම
නැති තැන වැරදිම කීම
වැඩකදි මගහැර යෑම
නැත සොබනා

දිනක්දි හදිසියේ ඕම
පණිවිඩ ලැබුණිය මේම
" දියණිය අනතුරුවීම"
තැති ගැණුනා

කළබල වුණි මේ උගතා
දොර ඇරගෙන මේ සමතා
පැන්නා හනිකට මහතා
දුක හිතිලා

දොර නොව ජනෙලය ඇරලා
හනිකට ඉවතට පැනලා
ජරමරයකි දැන් වීලා
හරි පුදුමේ

කළබල බොරුවට වීම
හදිසියෙ වැඩක යෙදීම
විසිවෙනි මහළෙහි වීම
අමතක වී

ඉතිං විසිවෙනි තට්ටුවේ ඉඳං පහලට වැටෙන මේ උපාසක මහත්තයට මෙන්න මෙහෙම සිතුවිල්ලක් පහළ වුණා.

කීවට මොකද හරි අරුමේ සිදුවන්නේ
නෑමට දිවිය අද කරුමෙකි පලදෙන්නේ
ඇත්තට මිතුර මෙහි අරුතම පවසන්නේ
සත්තට දුවක මට නැති බව සිහිවෙන්නේ

අපොයි දෙය්යනේ මට දුවක් නැහැනෙ

දියණියක මට නොමැත කිමද මට සිදුවුනේ
දරුවෙකිය කෝ කෙළෙස නෑ නොවෙද දෙවියනේ
ටික දුරකි මේ විලස බිමට ඔහු පැමිණුනේ
"කසාදයවත් තවම වී නොමැත මහතුනේ"

අනේ ඉතින් තවම කසාදවත් නොබැඳපු මේ සිල්වය්යා තව ටිකක් පහලට වැටෙන කොට මෙන්න මෙහම හිතනවා.
අය්යෝ අය්යෝ මගේ නමත් "සිල්වා" නෙමෙයි නෙ?

"කෙළෙසක පවසමිද මට වූ වැරදීම
මගෙ නමද එය නොවේ කෝ අනේ සැනසීම
සිහි එළඹ සිටිය යුතුය තෙරුවණද නැමදීම
දෙය්යනේ නොමැත මට මෙයින් නම් ගැලවීම

අනේ අපොයි වැටුනා නේද මේ ඇත්ත බිමටම. අහන්න දෙයක් තියේය. කපෝති තමා අලියට පෑගුනාම -- ගියාද අහනවනේ?


නිසසල දේහය බිමට හොත් හැටි දැක සුසුමක් හිතයට පහල     වුණා
සුදනකු වන්නේ නැතිනම් දිවියෙද් මිනිසත් බව හිමි නොමැති මෙනා
යන එන අයවළු පවසති වගතුග විඅසති නොදන්න නොයෙක දනා
මියගිය පසුවද කලදේ පැවසෙයි දෙතොලග නිතරම නැගෙන සිනා

ප: ලි: හිනාගියේ නැතිනම් ඉතින් සොරි.කොම් තමා හොඳේ






Jan 10, 2016

අනුන්ගෙ කෙහෙම්මල් අස්සේ අතදාන්න ගිහිං

අනුන්ගේ කෙහෙම්මල් අස්සෙ අත දාන කතාව ඔයාල හැමෝම දන්නවනෙ නෙද? කෝකටත් මම ආයම ලියන්නම් ඒක ලේසියි නෙ?

ඔන්න එක් තරා එක කළෙක හිටියළු එක මිනිහෙක් හරිද?
දැන් ඉතිං "හ්ම්" කියන්න ඕනි. "ඉතිං අපට මොකෝ කියලා අහන්නෙ නැතුං හොඳේ..අපේ ඉතිහාසය සර් වගේ මතෘකාවෙන් පිට පනින්නෙ නැතුව මම ආයම කතාවට එන්නම්කෝ.

අපි එයාට නමක් දාමුකෝ හරමානිස් කියලා.දවසක් එයාට යාලුවෙක් මුණ ගැහුනලු. මෙන්න දෙබස

හරමානිස්:හලෝ මචං . උඹ 'කුරුසයෙක්' වුණාද?
යාලුවට තේරුණා මොකද්ද අහන්නෙ කියලා
ගිරිගෝරිස්:ඔව් බං මම 'කැතලික්" වුණානෙ?
හරමානිස්:මම දැනගත්තා උඹ 'චර්ච්' එකක් බෙල්ලෙ එල්ලන් ඉන්න කොට
ගිරිගෝරිස්:මටත් ආසයි බං කුරුසයෙක් වෙන්න..
යාලුවට හිතුන එන පොට හොඳ නැහැ කියලා
ඉතිං යාලුවා කිව්වා දවසක් දෙකක් අපි චර්ච් ගිහිල්ල බලමුකෝ කියලා. ඉතින් යාලුවා කිව්වා පල්ලියට ගිහින් "ප්‍රේ ' කරන්න කියලා මේ ගොය්යා දන්නවය ඕවා.
හරමානිස්: අනේ  මම ඕව ඉතිං දන්නෙ නැහැනේ?
ගිරිගෝරිස්:මොනවත් ඕනි නැහැ. ගිහින් අනිත් අය කරන දෙවල් බලල පොඩ්ඩක් ඉගෙන ගන්න බලපං. පස්සෙ ගිහින් අපි ෆාදර් හම්බුවෙමු
ගිරිගෝරිස් ඉතින් සැදැහැ සිතින් පල්ලියට ගියා කියමුකෝ මෙන්න බොලේ වැඩේ. ලස්සන ලස්සන ගැහැණු උදවිය ලස්සන ලස්සන ඇඳුම් ආයිත්තම් ඇඳගෙන හරි අගේට මොන මොනවදෝ කියනවා. ඒ මදිවට නැගිටිනවා වාඩිවෙනවා. ඔය මැදැයි ඉතින් මෙයාට වට පිට බල බල ඉන්නකොට දැක්ක එක්තර එක් බවලතෙක්ගෙ ගවුමක් එයා නැගිටින කොට ම්.ම්.ම්.ම් එයාගෙ "ප..ස අස්සේ" ගිහින්..
ඉතින් ගිරිගෝරිස් හෙමින් සැරේ ඇඟිළි තුඩු දාලා අර හිරවුණු ගවුම එළියට ඇද්දා.මොකක් වෙන්න ඇත්ද? ලැබුණා කම්මුල ඉදිමෙන්නම  පාරක්
ඉතින් යාලුවට ගිහින් සිද්ධිය කිව්වම " උඹ මොකටද අනුන්ගේ කෙහෙම්මල්. ඒවා ඒ විදිහට තියෙන්න අරින්න එපාය? කිව්වළු
ඊළඟ දවසෙත් එයාටම ඒ දේම උණාලු. ඉතින් ගිරිගෝරිස් ඊයෙටත් වඩා හෙමින් ගවුම අර දෙබලෙන් එළියට ඇද්දමළු එයාට මතක් වුනෙ අර යාලුවගේ උපදේසේ 
අනුන්ගෙ කෙහෙම්මල් මොකටද මම ආපහු මම ගවුම තිබ්බ විදිහටම හදනව කියලා මෙයා ගවුම හදන්න හැදුවළු..
හවස යාලුවා කම්මුල් දෙකම ඉදිමිලා තියෙනවා දැකලා
"උඹව නම් හදන්නම බැහැ බං හෙට පුතාවත් එක්ක පළයං. හැබැයි උඹේ ඇඟිළි තියන දිහාව  පරිස්සමින්" කිව්වළු අනුන්ගෙ ගැහැනු දිහා එහෙම බලන්නම එපා කිව්වළු.
එදා හවස යාලුවව මුනගැහෙන්න ආවලු හරමානිස්. මූන පුරා අතේ පයේ තුවාල  එක්ක ඉන්නවළු කෙඳිරි ගගා ගිරිගෝරිස්.
හරමානිස්:මොනවද බං මේ කරගත්තේ ' ශික් ශික් මම හිතුවෙ නැහැ උඹ මේ පුතා ඉස්සරහත් ඕ වගෙ පහත් වැඩ කරයි කියලා. අනික පල්ලියෙදිත්
ගිරිගෝරිස්: මම මුකුත් කළේ නැහැ බං අද ගවුම හිර වුන තැනින් ඇද්දෙ පුතා. ඉතින් මම ඒක ආපහු දාන්න හදනකොටම කට්ටියම එකතු වෙලා නෙළුවා බන්. මට කතා කරන්නවත්  හම්බුන්නෙ නැහැ කිව්වලු.
ඒ වගෙ අනුන්ගේ කෙහෙම්මල් අස්සෙ අත දාන්න ගිහින් මටත් ගුටි කන්න වෙයිද මන්ද..
මදුමාධවී කවි පන්තිය ගැන කියන්නම් කෝ මම දැන්

දන්නවනෙ ඔයාලා අපේ මධු මාදවී ලස්සන කවි පන්තියක් ලියලා එයා කෝක ලිව්වත් ලස්සනට ලියනවනේ ඇති කරන්න ගත්තු හා පැටියෙක් ගෙ ආවසානය ගැන ලියලා තියෙන්නෙ, හුඟාක් ආදරෙන් හදල ඒ වගේම ඌ වදයක් වුණු හැටි අපූරුවට සිත්තම කරලා. එයාගෙ  පෝස්ට් එකෙ ලින්කුවත් මම මේ ගමන්ම  පහළින් එකතු කරනවා, නොදුටු අයට බලන්න
lසමාවෙයං පුත මට
මෙන්න ඉතින් මගේ කමෙන්ට් එක එයාට ලිව්ව
හරිම අගනා කවි පෙළක්.. ඔබේ දුක නොදැණාම නොවේ. කොන්ක්‍රීට් වනයෙ හිරවුණු මියගිය හා පැටියා වෙන්න මටත් හිතුණා.එයාගෙ ඇහින් අපේ ලෝකයයි මේ..

සද්දෙට බයයි කොළ හෙල්ලෙන වෙලාවට
නෙත් දෙක සරයි බිය වද්දෙන..... කලාවට
යුද්ධෙට නොවෙයි දුව යන්නෙද ..ගුහාවට
ඇත්තම තමයි ගෙට එන්නෙද ....."පිඟානට"

දුවගේ තුරුලෙ මම හුරතලයේ ඉන්නම්
ඇකයේ රැඳිලා රස පදවැල් අහගන්නම්
පුතුගේ රුදුබවේ කෙණිහිලි විඳ ගන්නම්
මෙමගේ හුරු ලෙසේ හැම තැන බෙටි ලන්නම්

දත කට මදින්නට හැම දෙය හැපුවා කියා
කුමකට බනින්නෙද එය මගෙ හුරුව නියා
සතුටට දුවන්නට එහෙ මෙහෙ යන්න කියා
කෝමට හිතන්නට මේ ගෙයි ඉඩද.... මෙයා

තිබහට වතුර කෑමට දෙය සොයා යමී
නවතින තැනක හිත උඳු පියලියද කමී
තනිකම මකන ඇය ළඟ ජීවිතය ....දෙමී
හුරුලෙස මටම හිතු හිතු තැන බෙටිද ලමී

කූඩුව මටද මට හිමි නැති රුදුරු ලොවේ
කීවට කවුද අසනුයේ නිදහසද නොවේ
"මානන බැලුම්" මිය යන බව දනිමි දැවේ
කීමට දහස් දෙය ගොළු කර ගනිමි මුවේ

මිනිසා දිනෙක වැසුවළු වනපෙත්.... මැද්දේ
කවදා කොහොම ආවද මෙහෙමත්... සද්දේ
රවටා අපිව ගෙනවිත් දෙන වද..... ලද්දේ
බෙටිලා තැනක මිනිසුනි මොකටද සද්දේ

ගහ කොල අහස ගඟ දිය .....වාසනාවන්
පැනයමි දුවමි නිදහස මට...... මනාවන්
සූසැට ඇතත් මිනිසුනි නෙක..... කලාවන්
නොදනිද මියෙන එක අගෙ මැද ප්‍රියාවන්

සඳවත මැද්දේ රුව මැව්වේ අගෙම .......නිසා
බණ පද මැද්දේ ඔබ හිටියේ එයම.......... අසා
හිමිකර ගත්තේ කිම ඉන්නෙම් දෙනෙත....... වසා
කුමකට යුද්ධේ නැත්තේ මට හිතෙද .... තොසා

මිහිකත හිමිය සමතැන හැමටම ඇත්තේ
කොටුකර ගන්න ඔබ හට අවසර නැත්තේ
වනසිරි හැරිය දුක ඇත්නම් ඔබෙ සත්තේ
යමි අපි එකට ඉමු සමගිව වන මත්තේ

අම්මෝ මගේ කවි කමෙන්ට් එකට  තිබුණු  රිප්ලයි ගොඩ..

Replies

  1. haapatiyo,
    oyaage kavi pdhaval ethaamath agei.
  2. විශිෂ්ටයි සහෝදරී !!!

    මධුවගෙ කවිටිකයි මේකයි අල්ලල යනවා එකෙම්ම !!!!
  3. මම මදුවගේ කවිය දකින්න කලින් මේක කියෙව්වේ. විශිෂ්ටයි හංසමාලි!!!
  4. මං වෙනුවෙන්, මේ වෙනුවෙන්, මේ තරම් දිග කවි පංතියක් ලියපු එකම ඇති හංසි. මට මේ වෙලාවෙ උවමනා සැනසීම සෑහෙන්න ලැබුණා. බොහෝම...........පිං. අපිට අහිමි වුණු හාවා ආයි ආවෙ නැතත්, මේ නිර්මාණ හරහා ඌ අපි අතර ඉදීවි හැමදාම. මං හිතන්නෑ, මනුස්සයෙක් ගැන මේ තරම් සංවේදී කවි ලියවේවි කියලා. හාවෙක්ගෙ මනසට සාපේක්ෂව මිනිස් මනස් යොදුන් ගානක් ඉදිරියෙන්. ඒ වුණාට මේ එක අහිංසක පුංචි හාවෙකුට පුළුවන්, නපුරු මිනිස්සුන්ගෙ ප්‍රතිපත්ති වෙනස් කරන්න, අගනා නිර්මාණ බිහිකරන්න, මිනිස්සු බර ගාණක් කතා කරන මාතෘකාවක් මවන්න. ඒත්, ඒ වෙනකොට, ඒ අහිංසකයා ගිහිං ඉවරයි...............................
  5. ගහ තරු මල් සත්තු ඉර හඳ ගැන කවි ලියන මං සත්තු මොනම හේතුවකටවත් කොටු කරනවට කැමති නැහැ.අපි එයාලව හුරතලේට ඇති කරනව. කෑමට ගන්නවා. බෙර හදනව. විද්‍යාගාර පරීකෂන වලට ගන්නවා. මැරුණම හරි මරලා හරි පුළුං පුරවලා අලංකාරෙට තියෙනවා. මානව හිමිකම් වගෙ සත්ව හිමිකම් සංගම තියෙනව නම්?ණැතිනම් එයාලට කතා කරන්න පුළුවනි නම්?මනසි උසස් යයි කියන මිනිසට එහෙම අයිතියක් දුන්නෙ කවුද මන්ද

Jan 7, 2016

~~කොහාගේ කූඩුවෙ කාක් පැටියෙක්~~

මේ පොස්ට් එකෙ  පලවෙනි දෙවෙනි කොටස් බලලම මේ පොස්ට් එක කියෙව්ව නම් තේරෙයි අළුතෙන් එන අයට  ලින්ක් දෙකම මෙතන තියෙනවා . මේ තුන් වෙනි කොටස හොඳේ
ලින්ක් දෙක
1. මහ රෑ කාමරයට ආ අමුත්තා 1
2. මහ රෑ කාමරයට ආ අමුත්තා 2



ලොකු දූ. ඊයේ මම අප්පච්චි හීනෙන් දැක්කා.. මුතියන්ගනේට ගිහින් එමුද? අම්මා ඇහුවා..
"හා අම්මා කීයටද යන්නේ? ... "
"දැන් ලෑස්තිවෙන්න.."
අම්මි මමත් එන්නම්? ඇහුවෙ නංගි
ඔයා මහත් වෙන්නෙ නැතුව ඉන්න. ඔයාට අද ක්ලාස් නෙ? මල්ලි කිව්වා.
"ඔයා ඉන්නකෝ කට වහගෙන.. තවම 'ඕ ලෙවල්' වත් නැතුව" නංගි උත්තර දුන්නෙ. දැන් දෙන්නටම පන්සල් කතාව මතක නැහැ. 
මම ඉතින් උනන්දුවෙන් ලෑස්ති උනා..සීතලම සීතල වතුරෙන් ඇඟ හෝදගත්තා.....උණු වතුර උණු කර කර පරක්කු වෙන්න බැහැ හිතුන නිසා..

පිච්ච ,වතුසුද්ද , රෝස මල් ටිකක් කඩාගෙන... ඉක්මනින් ලැහැස්ති උනා මම.. ( කවදත් පන්සල් යන්න ආසයි... ගාථා නොකීවත් බොධියට වැඳගෙන උඩ තියෙන  බෝ අතු දිහා ඔහේ බලන් ඉන්න මම කවදත් ආසයි.... පැදකුණු කරලා බෝධියට පැන් වත් කරන්න ආසයී...හැමදාම මට වටේ යන කොට කියන ගථා ටික අමතක වෙනවා..වරද්ද වරද්ද ගාථා කියලා පැන් කලේ බොධියට වත් කරන්න පුන්චි කාලෙ වගේම මම තාම ආසයි..පයින් ගිහින් බස් එකේ ගිහින් අපි මුතියන්ගනේට ගියා..වන්දනා නඩයක් ඇරෙන්න කවුරුත් නැහැ..මගෙම පන්සල... නැට්ට එක්ක රතු නෙළුම් මල් දෙකක් මම ගත්තා සල්ලි වල්ට.. පොඩි කාලේ ඉඳන් පුරුද්දක්..අපි වැඩි කතාවක් නැතිව පන්සලට ගියා.. පුරුද්දට මම අලි බඳින පැත්ත බැලුවා... එකෙක්වත් නැහැ අද... පෙරෙහැර කාළෙ නෙවිනෙ? මට හිතුනා.. 
පෝය දවසට සෙනෙග පිරිලා... මම හෙමින් මවා ගත්තා... මිනිස්සු තැන තැන හිටගෙන කතා කරනවා.. සමහරු වාඩි වෙලා ඉන්නවා.. සිල් අරගෙන..මල් අරගෙන තව කට්ටියක්...හැබැහින් දකිනවට වඩා .. මවා ගන්න එක වටිනවා කවදත් මට...එතකොට ඒක මගේම චිත්‍රයනේ?
මහ බොළඳ අදසක් උනත් මගෙ නමින් සුදු නෙළුම් මල් දෙකක් මගේ සොහොන ළඟ තියෙනවා කියල විශ්වාශයෙන් මැරෙන්න ඇත්නම් කියලා මට හුඟක් වෙලාවට හිතෙනවා..
නැට්ට පිටින් සුදු නෙළුමක් සොහෙනේ තියල සුසුමක් නොහෙලා යන්න කෙනෙක් ඇත්නම්.. කොච්චර එකක්ද?... මම මැරෙන දවසක එච්චර දෙයක් කරන්න තරම් කෙනෙක් මා ළඟ මා එක්ක ඉඳීවිද?
චෛත්‍ය පැදකුණුකරලා මල් පූජ කරලා මල් ආසනේ උඩින් ලියල තියෙන කවියයි ගාතාවයි අපි හඬ නගා කියෙව්වා.....
 

පන්සලත් එක්ක අපේ ජීවිත හුඟක් බැඳිල තියෙන්නෙ.... අපි දුකටත් සතුටත් වෙනසකටත් ප්‍රශ්නෙකදිත් ගියේ පන්සල්..පාඩම් කරන්න බැහැ හිතුනම පන්සල් යන්නේ. විභාගෙකට කළින් යන්නෙ පන්සල්. විභාගෙට පස්සෙ යන්නෙ පන්සල්

"ලොකු දූ බෝධියට යමුද?"  "ද? " පාවිච්චි කළාට ඒක හැමතිස්සෙම විධානයක්!
අපි හෙමින් ඇවිදගෙන ගියේ පහන්  වැට ළඟට.. හීන් පොද වැස්සක් එක්ක හුළඟ...
අපි අරන් ගිහිපු කොළ වලින් පහන් සුද්ද කරන්න පටන් ගත්තා.. හැමදාම වගේ....
"මම මේ කොනෙන් පත්තු කරන්නම්.. ඔයා එහා පැත්තෙන් පටන් ගන්න.." අම්මා කිවා.. කවදත් වගේ..
 අප්පච්චියි මායි හැමදාම එහා කොනේ ඉඳන් පහන් පත්තු කරනවා මට මතක් උනා..
පුන්චි සතුටක් එක්ක දුකක් මට අප්පච්චි මතක් උනාම ආවේ..අපි පන්සල් ආපු හැටි එකතු වෙලා පහන් පත්තු කරපු හැටි...
අප්පච්චිගේ සුළඟිල්ලේ එල්ලිලා වැල්ලේ මම උඩ පැන පැන ගිය හැටි,,,
සත් සතිය තියෙන කුටියෙ කලුවරේ .. සීතල නාගයගෙ කට ඇතුලට අත දාන්න අප්පච්චි මාව උස්සන හැටි..යන ගමන් පාර දිගෙ කඩල අයිස්ක්‍රීම් කන හැටි මට මතක් වුනා..
මම පහන් පූජ කරලා... අම්ම ළඟට ගියා... අම්මා පහන් පත්තු කරල ඉවරයි...
මම අම්මගේ ඇස් දෙක දිහා බැලුවා.. ඒ ඇස් රතු වෙලා ඇති වග දැනගෙනම...
වැඩිවෙලා ඇස් දිහා බැලුවොත් අපි අඬයි කියලා හිතුණු නිසා 
මම අම්මා පත්තු කරල තිබ්බ පහන් දිහා බැලුවා...
එතන තිබ්බේ හතරයි... හතරම හතරයි.... අම්මා. අප්පච්චි.  නංගි. මල්ලි........හැමෝම වෙනුවෙන් එක ගානෙ.එතකොට මං? අනේ මං?

මෙච්චර කාළෙකට පස්සෙත් අම්මට තාම මම පිටස්තරයෙක්ද? කුඩම්මා කියලා කවදාවත් නොහිතපු මගේ හිතින් ඈත් නොකරපු මගේම අම්ම කියල මම හිතන් ඉන්න අම්මට මම තාම අනිත් කසාදෙ.. තාත්තගෙ අනිත් කසාදෙ දරුවද?
කවදත් මට " ලොකු දූ" කියලා කතා කරපු අම්මගෙ හිතේ හ්ම්ම්..... කුඩම්මගෙ හිතේ මට ඉඩක් නැතිද?
 පවුලෙ මම පිටස්තරයක්ද තාමත්?
අද වගේම එදත් මම කොහෙකුගේ කූඩුවක කාක් පැටියෙක්ද?
මම හෙමින් හැරිලා මම පත්තු කරපු පහන් දිහා බැලුවා..අප්පච්චියි මායි එතන ඉඳන් පහන් පත්තු කරනවා මට මැවිලා පෙනුනා....

ඒ එක්කම මට මතක් උනේ අප්පච්චි එතන ඉඳන් අම්මා පහන් පත්තු කරන තාලේ බලන් හිටපු හැටි.... අප්පච්චිට ඕනි වුනේ මෙතෙන්ට එන්නද?
අම්මත් එක්ක පහන් පත්තු කරන්නද අප්පච්චිට ඕනි උනේ?ඉස්සරත් අම්මා පත්තු කළේ පහන් හතරද?අනේ හතරමද?


මම අහස දිහා බලලා ඉන්දික දෙය්යොන්ගේ ඉල්ලුවා අනේ දෙය්යනේ හය්යෙන් වස්සන්න.... ගොරොව ගොරොව වස්සන්න මගේ හිතේ ඉකිය කාටවත්ම නෑහෙන්න කියලා.
හෝ ගාලා වැක්කෙරෙන කඳුළු වැල් හංගගන්න කාටවත් නොදැනී හංගගන්න දෙය්යොන්ට පුළුවන් වෙන්න ඇති මං හිතන්නෙ.. එදා ඉඳලා මම පන්සල් යන්නම ආස නැහැ, ආසම නැහැ.

Dec 6, 2015

මහ රෑ කාමරයට ආ අමුත්තා ( 2)


මම මගේ කාමරේ ජනේලේ පොලු අස්සෙන් වැස්ස දිහා බලං හිටියා.මුකුත් එච්චර පෙණුනටම නෙවි.. වැස්ස වගේ කඩා හැලෙන කඳුළු ගඟ ඉකියකුත් එක්ක පිටවුනේ මටත් හොරෙන්. වැස්ස හොඳයි.. මගේ කඳුළු කවුරුත් දකින්නෙ නැහැ...කොච්චර වෙලා ඇඬුනද කියන්න මට තේරුමක් නැහැ

අම්මට කොහොමත් මාව පේන්න බැහැනේ . ආදරේ මල්ලිටයි නංගිටයි  විතරයිනෙ? මට හිතුනේ නොරිස්සුමෙන්... .
ආයමත් නො එන්න  ගෙදරින් හෙට උදේ   යන්න ගත්තු තීරණය මම වෙනස් කරන්නෙ නැහැ. හෙට උදෙන් කවුරුත් නැගිටින්න කළින්ම කළුවරේ මම යනවා. පුංචි කාලේ ඉඳන් මගේ මුළු ලෝකයම වුන පවුලත් කාමරේත් දාල යනවා...

හිටගෙන ඉඳලම කකුල් රිදෙන කොට මම හෙමින් ගිහින් ඇඳේ හාන්සි වෙලා ජනේලෙන් එළිය බලාගෙනම වකුටු වුණා මට එහෙමම නින්ද ගිහින්.... ආදරෙන් මගේ ඔළුව අතගානවා දැනිලා මට ඇහැරුණා..  ජනේලෙන් එන හඳ එළියෙන් කාමරය එළිය වෙලා.. සීතල හුළඟක්  ඇවිත් මට සීතලක් දැනිලා පෙරවන එක අස්සෙ මම ගුලි වුණා......
.
ආදරය පිරුණු ඇස් වලින් අප්පච්චි මා දිහා බලන් ඉන්නවා.

අප්පච්චි මා ලඟින් වාඩි වුනා.. අපච්චිට ඉඩ දෙන්න මම චුට්ටක් දුරස් වුණා. වෙනද වගේම අප්පච්චි මගේ ඔළුව අතගාල ඇහුව මගේ පුතාට බඩගිනිනේ? කියලා... ඉදිච්ච අඹ ගෙඩි දෙකක් කපල ලුණුදාලා මිරිස් දාලා තියෙන මට දුන්නා..


"දෝණි, කරන්න යන වැඩේ හරිද මගෙ දුවේ? මල්ලියි නංගියි දාලා යන්න එපා මයෙ දුව.. අම්මට කවදත් තරහ යනවනේ? එයා බැන්නට ඔයා ගෙදර දාල ගියාම හරි යන්නෙ නැහැන් මගෙ මැණික?"
කේන්තිය දුක ඉවර වුණාම තව සතියකින් විතර ඔයා ඒ ගැන ආයම පාරක් හිතලා බලන්නකෝ.. හොඳද? ඔයා මොනවද පුතේ ලෝකේ ගැන දන්නේ? නන්නාදුනන තැනක නැවතිලා උදෙ ඉඳන් හවස් වෙනකම් ...... මිනිස්සු කබළෙන් ලිපට වැටෙන්න හොඳ නැහැනේ
දැන් ඔයා පොඩි ළමයෙක් නෙවි.. මීට වඩා පරිස්සමෙන් කල්පනාවෙන් වැඩ කරන්න ඕනි හොඳද?
මට පොරොන්දුවෙන්න ආයම ඔය වගේ වැඩක් කරන්න හිතන්නෙ වත් නැහැ කියලා

ජීවිත කාලය පුරාවටම කෙල්ලක් ගැහැණියක් තමන්ගෙ හොඳ නම රැකගන්න ඕනි... කවමදාවත් කණ්ණාඩියෙන් තමන්ගෙ මුහුන බලන්න බැරිවෙන කිසිම දෙයක් කරන්න එපා හොඳද?

මම ආයම අඬන්න පටන් ගත්තා. නැහැ මට ඇඬුණා...... අම්මා උදේ බනිද්දි අඬපු නැති මම දැන් ආයම ඇඬුවා....

"කඳුළු හරිම වටින දෙයක් මයේ පුතේ..... ඒවා ඔහේ හැලෙන්න අරින්න එපා.... කොහොමත් කාටවත් තමන්ගෙ දුක කියන්නම එපා හොඳද?ගැහැනියක්ගෙ කෙල්ලක්ගෙ කඳුළු වලට කරන්න බැරි දෙයක් නැහැ කිව්වට ඒ දුක පෙන්නන්න ගිහිනුත් අමාරුවෙ වැටෙන්න පුළුවන්... මතක තියා ගන්න කඳුළු ඔයාගෙ විතරමයි අඬන්නම ඕනි නම්"
මම යන්නම්. ගෙදරින් යන්න හිතනවා එහෙම නොවෙයි ඔන්න"

"අනේ අප්ප්ච්චි" කියවුණා මට...

අප්පච්චි හෙමින් දොර දිහාට ගියා...මට එයාට එහෙම යන්න දෙන්න බැහැනෙ? මම පැන්නා අප්පච්චි දිහාවට.. දඩාං ගාල මාව කොහේ හරි වැදුණා...

සද්දෙ හැටියට මම වැදුනෙ දොරක...  මම දොර අල්ලගෙන අඳුරෙම ආපහු හැරිලා වට පිට බැලුවා.. මම ඉඳලා තියෙන්නෙ අප්පච්චි ගේ ඔෆිස් කාමරේ..

"අනේ සෙනේ යන්න එපා" කියලා අම්ම කෙඳිරි ගානවා මට ඇහුණා. එයා අඬනවා කියලා මට තේරුණා...
ඒත් මට එතනට යන්නත් බය හිතුන.. ඒ වගේම කතා නොකර හිටියොත් අම්ම තවත් අඬයි කියලා මට හිතුණා

අම්මා අම්මා කියන්න කට ඇරියට මගේ වචන පිටවුනේ මම කීප සැරයක් අම්මට කතා කලාම තමා.
බය හිතුනත් ටිකක් මම දොර ඇරන් එළියට ආවා කාමරෙන්. අම්ම දොරකඩ.....

දුක භය සතුට සැනසීම අම්මගෙ අඬලා රතු වුණු ඇස් වලින් මම දැක්කා... අම්මත් මගෙ ඇස් දෙක දිහා බලල අහක බලාගත්තා..

අම්ම කෙළින්ම ගියේ මගේ ඇඳ ළඟට... එයා ගිහින් අත තිබ්බා අප්පච්චි වාඩි වෙලා  හිටපු තැනට,,,,

මමත් ඒ ළඟින් වාඩිවෙලා අම්මගේ අත ලඟින්ම  මගේ අත තිබ්බා. අප්පච්චි  වාඩිවෙලා හිටි තැන රස්නෙයි.... අම්මයි මායි හෙමින් අපෙ ඔළු හරවලා එකෙක්කෙනා දිහා බැලුවා.. දෙන්නම අත් අල්ලන් උරහිස අස්සේ මූනු හන්ගන් ඇඬුවා. ඇඬුණා .

 අපි කොච්චර වෙලාවක් එහෙම හිටියද මට හිතා ගන්න බැහැඅම්මා දිග හුස්මක් හෙලලා   පාත්වෙලා ඇඳ යට තිබ්බ මගේ රෙදි බෑග් එක අරන් අල්මාරිය ලඟට ගියා. මම ගනන් කරල ගත්තෙ කිට්ස් 5ක් විතරයි. මුකුත් නොකියා ඒවා ආපහු අල්මාරියට දැම්මා... අල්මාරියෙ උඩම තට්ටුවෙ  මම තිබ්බ ලියුම අරන් කියවන්නෙ නැතුවම මට ගෙනත් දුන්නා.... දුන්න නෙවි මම වාඩිවෙලා හිටපු තැනෙන් තිබ්බා.. හරියටම අප්පච්ච්ට දුන්න වගෙ
ඉන්පස්සෙ හෙමින් හෙමින් ජනේලෙ ළඟට ගිහින් මම බුරුල් කරලා තිබ්බ කූරු දෙක ගලවලා අරන් බිත්තිය මුල්ලෙන් තිබ්බා...

අනිත් ජනෙල් කූරු දෙකක් අල්ලන් ආයමත් අඬන්න පටන් ගත්තා. මම ඔහේ මගේ කකුල් දෙකේ මාපට ඇඟිළි දිහා බලන් හිටියා....

අප්පච්චි ගෙනාපු අඹ ගෙඩි දෙකේ දියවෙච්ච  මිරිස් බිඳු කීපයක් මෙත්තෙට වැටිලා තිබුණා.. ඒ අප්පච්චිගේ ලේ කඳුළු කියලා මට හිතුනෙ?

ඒ ආවේ කවුද? අප්පච්චිද? අප්පච්චිගෙ හොල්මනද?හොල්මනට බාගෙට ඉදුණු අඹ කපල ලුනු මිරිස් දාලා ගේන්න පුළුවනිද? එකම වෙලාවෙ අම්මගෙ කාමරෙයි මගේ කාමරෙයි ඉන්න පුළුවනිද? හොල්මනක් නම් අප්පච්චි වාඩිවෙලා හිටිය තැන රස්නෙ කොහොමද? අපි දැක්කෙ හීන නම්.... අම්ම මේ දේවල් ඔක්කොම හීනෙන් දැක්කෙ කොහොමද? බනට ආව සාදු කිව්වෙ කූඩැල්ලෝ වගෙ අපි එක ආතමයක් අතාරින්නෙ තව තැනක්/  ආත්මයක් අල්ලගෙන කියලා...

අම්මා කොහොම දරන් ඉන්නවා ඇතිද?

ඉකිලන ඉසුඹුලන රිදුවන තරුණ .........බවේ
විඳවනු දනිමි රෑ තුන්යම ඉකියෙ..........තැවේ
කඳුළැලි සඟවමිය නොනැවති ගලන.... ඉබේ
විසඳනු කෙළෙසකද නොදනිමි මහද ..... තැවේ

හමුවන කම්කටොළු දුක් කරදර ..............බාදා
ඉවසනු කෙළෙස මට හිසරදයක්............ සාදා
කඳුළක සුසුම හා දුකකට මග................ පාදා
කවියක සවිය ළඟ සැඟවෙමි සිත………… පාදා

රෑ සඳ හොරෙන් ඔබෙ කුටියට එබෙන්නෙපා
සීතල සුලං හොර රහසෙන් ...වෙළෙන්නෙපා
පාළුව තනිය හිත අස්සෙත් .....තියෙන්නෙපා
තනිවුණු බවක් මගෙ අම්මට දැනෙන්නෙපා


රතුවුණු දෙනෙත හංගා ගෙන ඇයිද…… කියා
විමසනු නොහැක මගේ දෙනුවණ රතුම නියා
මදහස පාමි නොබලමි ඔබෙ දෙනෙත….. දිහා
හිනැහෙමු අම්මි අපි දුකඳුරු මැදින්……. වියා





තරුණ වයසෙදි සැමියා නැතිවෙලා කඳුළු සුසුම් හංග ගෙන ඉන්නෙ අම්ම.. එයාගෙ කිංකිණි හිනාව අපිට දැන් ඇහෙන්නෙ නැහැ.. මද හිනාවක් ( මම කියන්නෙ අම්මගෙ මොනාලිසා හිනාව  ) විතරය් දැන් අම්මි ලඟ තියෙන්නෙ.. අප්පච්චි අපේ හිනාව අරන් ගිහින්

පුංචි සමනළියක් වගේ ඉගිළුණු මම දැන් පොඩිහිටියෙක් නැහැ වැඩිටියෙක්. අප්පච්චිගෙන් හිස්වුණු කොටසෙන් අල්ප මාත්‍රයක් වත් පුරවන්න උත්සහ කරමින්


අප්පච්චී


සිහිනෙන් ඇවිත් හිස අද්දර නවතිනවා
කඳුළැලි සිනහ රැලි විටකදි හිමි වෙනවා
දිවි මග ගමන ගැන තනියම ලත වෙනවා
ඔබ ගිය මගම මට එන්නට සිත් වෙනවා
මතු මතු ඉපිද මම පියතුම දුව වෙනවා

රහසින් වගෙයි මට මොනවද පවසනවා
සෙනෙහෙන් පහත් වෙල හිස අල්ලනවා
හඬමින් මමත් නෙතු කඳුලැලි වගුරනවා..
...
තනිකම රැයෙහි හෙමි හෙමිහිට මතු වෙනවා


"දරුවන්ගේ දුක් කඳුළු  දකින දා සුරලොව සිට අත පා.....ඒ කඳුළැලි පිසිනා"
අප්පච්චිලත් ඉන්නවා.. එහෙමවත් හිත හදා ගත්තෙ නැතිනම්..........









Dec 4, 2015

බ්ලොග් සිහින මිය යන

දන්න අය දන්නව නෙ මම ගැන. මූණු පොතේ රිංග ගෙන

කවියක්.....

" කමුද උණු උණු බිත්තර ආප්පයක්.. ලුණු මිරිසුත් තියෙනවා සැරම සැර?

"බොමුද සීතල වතුර වීදුරුවක්? "

වගේ පෝස්ට් එකක් දාල  3951 ෆලොවර්ස් ල එක සාමදානයෙන් හිටියා..

පිරිමියාගෙ හදවතට කෙටිම මාර්ගය එයාගෙ බඩ කියනවනේ? ඉතින් වැඩි හරියක් කන්න බොන්නම තමා දුන්නේ.හදවත් කීයක් අස්සට රිංගුවද කියලා අහන්න එපා. කියන්නෙම නම් නැහැ

කමෙන්ට් ලයික් නම් ඉතින් 100 ක් වත් පන්නනවා ( හැම තිස්සෙම නොවුණත් )











 මතකනෙ? දුන්හිඳ අද්දර පෙම් කවි පෝස්ට් කරල කළණය්ය (කලන  මිතු  ) තමා මාව අමාරුවෙ දැම්මේ
මූණු පොතේ කවි මඩුව දුංහිඳ අද්දර

එයාගේ කමෙන්ට් වලත් තිබ්බෙ බ්ලොග් ලෝකයට එන්න අත දෙන්න කියලා.. ඉබ්බ දියට දැම්මම ඇන්නෑවේ කිව්ව වගේ මමත් ඉවක් බවක් නැතුං පැන්න බ්ලොග් ලියන්න

 කළණය්ය/ මනෝජ් ( මනාගේ පින්තාරුව ) සින්දු  ඇනෝ/ සජ්ජාගේ පඩංගුව

වගේ අය හුඟක් උදව් කළ මේක " අටව ගන්න". උපදෙස් කමෙන්ට් මගේ අඩුපාඩු අඩු කරගන්න පුළුවන් වුනා..

මං ඉතින් පේජර්ස් පහක් මූනු පොතේ පවත්තන් යනවාදැන් ඒ වැඩ ටිකක් අඩාල වෙලා


කවිමුතු



ආසයි බයයි


ඔන්න ඕවගේ ඒව තමා මම ඒවගෙ පෝස්ට් කරන්නෙ
ඕවගේ සීනිබෝල දීලා බ්ලොග් කාරයන් රවටන්න බැහැ 


(ඉතිං ඔයාල මට කිව්වෙ මූණුපොතේ නිකං නාස්තිවෙන්න එපා කියලනේ?)


ඉතිං මගේ ප්‍රධානම ප්‍රශ්නෙ මොකද්ද දන්නවද? ගැලපෙන බ්ලොග් එකක් පෝස්ට් එකක් බ්ලොග් ලෝකෙට අරං එන්නේ කොහොමද කියලා.

අද 12/04/2015....... වෙලාව 5.05 පී. එම් (:පී) නොවෙයි
කළණය්යගෙ බ්ලොග් පෝස්ටුව්කට මගෙ කමෙන්ට් එක මෙන්න

"කළණය්යා විසින්  මරන්නට යන ගොනෙකු දක්කා ගෙන යන්නාක් බ්ලොග් ලෝකයට ඇදන් ආ මටත් ප්‍රශ්නා හැට කෝටියකි ( ඔවන් ) ... මේ තරම් සිත් නොගන්න සුළු වුවද එය පෝස්ට් කිරීමට කොන්දක් නැතිව සිටියෙමි.:



කිරි ගහට මෝල් ගහෙන් ගහන්නා සේ කතා කිරීමට රුසියෙකි අපේ කළනය්යා..  (‍ය්)
= එබැවින් එයද පෝස්ට් කරන්නට ඉඨා ගත්තෙමි"

ඉබි පිහාටුවක් ගන්නවටවත් වඩා ආමාරු වැඩක් බ්ලොග් කමෙන්ටුවක් ලබා ගැනීම....


නමුත් මනාගේ පින්තාරුව කියන හැටියට නම් මේ ලැබෙන කමෙන්ට්සුත් ඉහටත් උඩින්.. මුලදි එයාට කමෙන්ට් ලැබුනෙම නැතිළු.. එයා බොරු කියනවද මන්දා..

මම ඉතින් බ්ලොග් සහ සින්ඩි වල ඇවිද තොරතුරු හොයාගත්තා

ඉතා වැදගත් කරුණු රැසක් ඉදිරිපත් කරන  පෝස්ට් (කවුරුත් කමෙන්ට් නොකළ )

කවි

කෙටි කතා ( අගනා)

දේශාපාලන (මට නම් අරහං ප්‍රධානම දේ මේ කාට කා ගැන කියනවද කියලවත් මට තේරෙන්නෙ නැහැ         මිනිසා දේශපාලනික සත්වයෙකි.. හ්ම්ම්ම්  මම ඉතින් මිනිසෙක්ය නැහැනෙ)නොදන්න දේශපාලනෙ කරන්න මම නිළියෙකුත් නෙවිනෙ?

අසැබි සහ ජනප්‍රිය (එකක් ලිව්ව . ඔයාලට මතක නම් " අද නම් හෙළුවෙන්ම වැනුවා") =හිතපු තරම් ලොකු වෙනසක් කරගන්න බැරි වුණා +මධු මාදවී  වගේ ලියන්න මට බැහැනෙ.

ආත්ම කතන

එදිනෙදා සිදුවීම්

මම හොයා ගත්තු දේ තමයි බ්ලොග් වල ස්ත්‍රීන් අඩුයි. හිටියත් පාඩුවේ ලියනවා. වැඩිය අනුන්ගේ ඒවට කමෙන්ට් කරන්නෙත් නැහැ.. වෙනසක් කරන අය ඉන්නවා

කවුරුත් දන්න " බස්සී " එක්කෙනෙක්. මම එයාගෙ හැම පෝස්ට් එකක් වගේම කියනවා. කමෙන්ට් නම් ඉතා අඩුවෙන්.. ඒකෙ ලියන දේවල් මට වැඩිය තේරෙන්නෙත් නැහැ. ( බුද්ධියට ගෝචර වෙන්නෙ නැහැ = බුද්ධිමත්  බ්වේ අඩුවක් මගේ )

අනිත් කාරණේ කියන්න ගිහින් මා එක්ක කට්ටිය අමනාප වෙයිද මන්දා.... හැමෝම 40+ ද මන්දා. ඉතිං මම කොහොමද එයාලට ගැලපෙන ඒවා ලියන්නෙ? බ්ලොග් ලියන්නෝ වයසින් වැඩි අය නම්? කෝ අපේ අළුත් පරම්පරාව/ පොතින් දුරස් වී සෙල්ලමෙන් ඈත්වී පරිඝනකය බදා ගත්තු නව යුගයේ නව යෞවනයා? 

මූණු පොතේ හොයාගන්න බැරි මනුස්ස කම අළුත් කෙනෙක්ට අත දෙන පුරුද්ද.. කියන්න තියෙන දේ කෙළින්ම කමෙන්ට් කරන එක බ්ලොග් කාරයන්ගෙ මම දැක්ක අගේ කරන ගති ගුණ..
අනික බ්ලොග් වල මොන කුනුහරුප ලිව්වත් කමෙන්ට් කලත් කවමදාකවත් කැත විහිළු කරල මෙසේජ් කරන්නෙ නැහැ.වැදගත් ශීලාචාර තමා කතා බහ (‍y)